Η εικόνα της στην οθόνη δεν την κολάκευε. Το μακιγιάζ δεν έκρυβε τις ρυτίδες. Και ο τόνος της φωνής της δεν μπορούσε να καμουφλάρει την αμηχανία της. Φαινόταν φθαρμένη. Σε ζωντανή σύνδεση με τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων η Ελένη Πορτάλιου, υποψήφια δήμαρχος Αθηναίων με τη στήριξη του ΣΥΝ, προσπαθούσε να ξεφύγει από τη δίνη της πολιτικής γραφικότητας. Δεν καταλάβαινε όμως ότι με κάθε της λέξη βυθιζόταν όλο και πιο βαθιά σε αυτή.
Του Γιάννη Παπαδόπουλου
Είναι να απορείς ποιος σχεδιάζει τις επικοινωνιακές κινήσεις τους. Πρώτα με τον Αλέκο Αλαβάνο. Ο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής επισκέπτηκε τον Άγιο Παντελεήμονα για να εισπράξει ύβρεις και γιαούρτια. Μάλιστα γνωρίζοντας ότι μπορεί να σημειωθούν επεισόδια, είχε τηλεφωνήσει από πριν σε τηλεοπτικούς σταθμούς ζητώντας να τον ακολουθήσουν στον περίπατό του. Την επομένη η κ. Πορτάλιου εμφανίστηκε και αυτή στην περιοχή. Όχι μόνο με τη συνοδεία καμερών, αλλά και με τα ΜΑΤ. Η σύντομη βόλτα της στην πλατεία και τη λαϊκή της Μιχαήλ Βόδα έληξε ξανά με ένταση.
Αργότερα, σε δελτίο ειδήσεων, η κ. Πορτάλιου αποκαλούσε τους κατοίκους που της επιτέθηκαν «φασίστες». Ο παρουσιαστής του δελτίου απορούσε πώς γίνεται οι «φασίστες» να είναι γεροντάκια. Ο τηλεοπτικός φακός αμείλικτος στο κυνήγι των εντυπώσεων παρουσίαζε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας να διαμαρτύρονται και να φωνάζουν για την επίσκεψη της κ. Πορτάλιου.
Το πρώτο λάθος των Αλαβάνου και Πορτάλιου είναι ότι επιδίωξαν την προβολή της επίσκεψής τους από τα Μέσα. Αν υπήρχε γνήσιο ενδιαφέρον για τις περιοχές θα περιδιάβαιναν τους δρόμους τους χωρίς το τηλεοπτικό μάτι. Το δεύτερο λάθος είναι ότι θεώρησαν ηρωική και όχι δυσφημιστική την εικόνα των ΜΑΤ πλάι τους. Και ότι ενδεχομένως προσμέναν τις αντιδράσεις για να συσπειρώσουν έπειτα τη βάση των ψηφοφόρων τους και να επιδιώξουν τη συμπάθειά τους.
Όμως ο φακός στραπατσάρισε την εικόνα τους. Τους παρουσίασε -κυρίως την κ. Πορτάλιου- ως «ανθέλληνες», «αδιάλλακτους», «απόμακρους». Ως πολιτικούς που νοιάζονται μόνο για τους μετανάστες και όχι για τους γηγενείς. Μπορεί αυτή η λαϊκίστικη και κοντόφθαλμη αντιμετώπιση από τον παρουσιαστή ειδήσεων να περνάει στη σφαίρα της κίτρινης δημοσιογραφίας και του εύκολου εντυπωσιασμού. Ωστόσο, ομολογώ, όσο κι αν διαφωνώ μ’ αυτή τη μορφή δημοσιογραφίας, ότι αυτή η αντιμετώπιση άξιζε στους δύο υποψηφίους. Γιατί δεν κατάλαβαν ότι όπως προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν αυτοί τα Μέσα, έτσι τους χρησιμοποιήσαν και αυτά.
Ο ρατσισμός και το μίσος δεν έχουν εθνικότητα, φύλο ή ηλικία. Το ίδιο όμως ισχύει και για την αφέλεια.
Αγαπητέ κ. Παπαδόπουλε,
το σχόλιό σας – αν και κάποιοι θα μπορούσαν να το θεωρήσουν έως και εμπαθές – ανασύρει για ‘μένα σημαντικά πολιτικά χαρακτηριστικά για τον αριστερό λόγο.
Από τον Οκτώβριο του 2010 που το είχα διαβάσει, έμεινα με την ερώτηση «Γιατί ο αριστερός λόγος που προφητεύει μια μελλοντική ανθρώπινη κοινωνία δεν έχει καταφέρει ακόμη να πείσει τους δημοκρατικούς πολίτες της χώρας μας;». Η απάντηση στην ερώτησή μου, κατά ένα μέρος, βρίσκεται και στο σχόλιό σας.
Η έννοια της πολυπολιτισμικότητας, την οποία υπερασπίζεται και ο αριστερός λόγος, στηρίζεται κατεξοχήν στην έννοια της αποδοχής και συνύπαρξης πολλών πολιτισμών και όχι στην εξαφάνισή τους με σκοπό την επιβολή μιας ενιαίας σκέψης πραγμάτων. Μπορεί η προβολή των επιχειρημάτων από τους πολιτικούς της αριστερής σκέψης πολλές φορές να ξενίζουν ακόμη και ανθρώπους της αριστεράς, αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει και λανθασμένη εννοιολογική πλαισίωση του αριστερού λόγου.
Παρ’ όλα αυτά κ. Παπαδόπουλε, δεν μπορώ να κρύψω την έκπληξή μου για το σχόλιό σας, ένα σχόλιο εμπαθές όπως θα έλεγαν αρκετοί, αλλά προσεκτικά και εύστοχα διατυπωμένο θα πρόσθετα εγώ, που δεν γενικεύει την ατομική συμπεριφορά ορισμένων πολιτικών στο επίπεδο του δημοσιογραφικού λόγου.
Με εκτίμηση,
Αν. Σιάτρας