Ιός αυτοκτονιών στον καιρό της κρίσης

Οι ειδικοί μιλούν για αυξητικές τάσεις, αφού τα χρέη ήταν ανέκαθεν ένας από τους λόγους που οδηγούσαν στην αυτοχειρία, κυρίως όσους ταύτιζαν τη δουλειά με την αυτοεκτίμηση

Το μεροκάματό τους αρχίζει όταν η πόλη κοιμάται. Στις τρεις τα ξημερώματα. Ξεφορτώνουν πλάι σε δύο μαγαζιά που είναι άδεια εδώ και μήνες. Σε ένα τρίτο τη δουλειά έχουν αναλάβει συγγενείς του αφεντικού. Οι κουβέντες μετρημένες μέχρι να χαράξει. Στην Κεντρική Λαχαναγορά του Ηρακλείου Κρήτης οι έμποροι έχουν επιλέξει τη σιωπή. Δεν περίμεναν ότι μέσα σε ενάμιση χρόνο θα έχαναν τρεις συναδέλφους τους. Αυτοκτόνησαν.

Προσευχή στις πλατείες

Ο 4χρονος Μελκούρ (με την πράσινη κελεμπία) προσευχήθηκε για πρώτη φορά χτες σε μια πλατεία.

Μιµούνταν τις κινήσεις του µεγαλύτερου αδελφού του. Εβγαλε τα παπούτσια. Εστρεψε τις παλάµες στον ουρανό. Εκλεισε τα µάτια. Ηταν η πρώτη του προσευχή. Σε µια πλατεία.

Η πρώτη τους ψήφος

Ο Φεστίμ Ζάτσε θα ψηφίσει φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις δημοτικές εκλογές. Όταν διέσχιζε τα ελληνοαλβανικά σύνορα δεν περίμενε ότι θα έφτανε κάποτε αυτή η μέρα. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Στην Κορυτσά δεν είχε επιλογές. Οταν έφτανε η ώρα της κάλπης ή θα ψήφιζε τον- μοναδικό - εκλεκτό του κόμματος ή- αν τολμούσε- θα έριχνε λευκό. Τώρα, έπειτα από σχεδόν δύο δεκαετίες διαμονής στην Ελλάδα, ο Φεστίμ Ζάτσε δεν ξέρει ποιον να πρωτοδιαλέξει.

Ταξίδι χωρίς επιστροφή

Ο Εμαμί Αμπιμπραχμάν κρατάει τα εισιτήρια επιστροφής στην πατρίδα του. Η οικονομική κρίση τον στέλνει πίσω στον Αφγανιστάν. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Η Ζολεϊχά και ο Τζαουά κοιτούσαν με λαχτάρα τα παιχνίδια σε μια βιτρίνα του αεροδρομίου. Ο Εμαμί φυλούσε τα εισιτήρια στα χέρια του και τσαλακωμένα ρούχα ξεχείλιζαν από τις δύο πλαστικές σακούλες που κρατούσε η Σοεστέ. Επειτα από δύο χρόνια διαμονής στην Ελλάδα η οικογένεια Αμπιμπραχμάν ήταν έτοιμη χτες να αναχωρήσει για ένα ταξίδι δίχως επιστροφή.

Ο πιο καλός ο μαθητής…

Ο Γιώργος ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Ή για την ακρίβεια, πολλά βήματα πιο μπροστά. Αγκομαχούσα για να τον φτάσω. Φθονούσα τη σιγουριά του, τις νίκες του, τις επιδόσεις του. Ήθελα να του μοιάσω. Τουλάχιστον μόνο μέσα στο γήπεδο. Γιατί έξω από αυτό, ο Γιώργος ήταν ένας νωθρός, αδιάφορος νέος. Όπως τόσοι άλλοι πρωταθλητές στίβου είχε επιλέξει το βόλεμα από τη διεκδίκηση, την παραίτηση από τη μάχη.