Άρθρα με ετικέτες ‘ΤΑ ΝΕΑ’
Ιός αυτοκτονιών στον καιρό της κρίσης
In Ρεπορτάζ on Σεπτεμβρίου 30, 2011 at 11:32 πμ«Η αναπηρία με έκανε να ωριμάσω»
In Ρεπορτάζ on Σεπτεμβρίου 30, 2011 at 11:16 πμ
Στα 17 του ο Χρήστος Κάπελλας έπρεπε να μάθει ξανά να περπατά. Στα 29 του, έπειτα από μετάλλια και ρεκόρ, κάνει και πάλι όνειρα για συμμετοχή σε Παραολυμπιακούς Αγώνες (Φωτογραφία: Αλεξία Τσαγκάρη)
Τι κι αν έχουν περάσει χρόνια. Κάθε πρωί ο Χρήστος Κάπελλας νιώθει την ίδια κρυάδα. Κάθεται στο κρεβάτι του, ξετυλίγει μια θήκη από σιλικόνη και τη βάζει στο αριστερό του γόνατο. Η σκέψη του ταξιδεύει σε εκείνη τη βόλτα. Τοποθετεί στη θήκη μια μικρή ασημένια βίδα και τη θηλυκώνει σε ένα καλούπι. Θυμάται την ταχύτητα, τη στροφή, το δέντρο. Στιγμιαία αναλαμπή. Κρατάει λιγότερο από μισό λεπτό – όσο χρειάζεται για να φορέσει το τεχνητό του πόδι.
Οι γείτονες της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης
In Ρεπορτάζ on Αυγούστου 11, 2011 at 7:41 μμ
Στην Άμφισσα ξεκίνησε η ψυχιατρική μεταρρύθμιση πριν από δύο δεκαετίες. Σήμερα μένουν εκεί πρώην έγκλειστοι ψυχιατρίων. (Φωτογραφία: Enri Canaj)
Κάποτε ήταν οι αζήτητοι. Ξεχασμένοι στους θαλάμους ψυχιατρείων, εκεί όπου η όψη τους δεν θα δοκίμαζε τα φοβικά σύνδρομα της άγνοιας. Έπειτα από χρόνια εγκλεισμού αρκετοί επέστρεψαν στην κοινωνία. Σήμερα έχουν γείτονες, δουλειές και φίλους. Οι σκέψεις τους δεν είναι η μόνη τους συντροφιά.
Μετανάστες για δεύτερη φορά
In Ρεπορτάζ on Αυγούστου 5, 2011 at 6:35 πμ
Η Κωνσταντίνα Μπέλο επέστρεψε στην Αλβανία από την Ελλάδα και άνοιξε το δικό της μαγαζί. (Φωτογραφία: Enri Canaj)
Ήρθαν στην Ελλάδα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Τώρα, η κρίση τους αναγκάζει να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, την Αλβανία. Έπειτα από χρόνια στην ξενιτιά η τοπική κοινωνία τους υποδέχεται νευρικά και μαζεμένα. Μια φορά ξένος, για πάντα ξένος.
Διαβάστε περισσότερα
Οι φύλακες του φαναριού
In Ρεπορτάζ on Ιουλίου 23, 2011 at 2:11 μμ
Ο Μιχάλης Φωτόπουλος ξεκινάει τη δεκαήμερη βάρδιά του στο φάρο του Κάβο Μαλιά. Δέκα ημέρες ησυχίας. Μια ευκαιρία για να συνομιλήσει με τη μοναξιά. (Φωτογραφία: Enri Canaj)
Το βλέμμα του χάνεται εκεί που συναντιούνται ο ουρανός και η θάλασσα. Είναι η ώρα του «διαλλογισμού». Καθισμένος σε μια φαγωμένη απ’ την αλμύρα πέτρα ο Ανδρέας Ανέλλος αγναντεύει τα διερχόμενα πλοία. Περιμένει να ανάψει το φανάρι μόλις πέσει ο ήλιος. Ένα σημάδι που μαρτυρά πως βρίσκεται εκεί, μιάμισι ώρα μακριά από τον πολιτισμό, σε έναν βράχο όπου -όπως λένε οι ντόπιοι- έχει για συγκάτοικους νεράιδες.


