Η επιστροφή του δρομέα

Το 2004, μετά τον τερματισμό του στο μαραθώνιο της Αθήνας, ο Γιώργος Χατζηαγγέλου υπέστη έμφραγμα. Τώρα ετοιμάζεται να ξανατρέξει. (Φωτογραφία: Γιάννης Καμπούρης)

Ηταν ο πιο ξεκούραστος αγώνας. Ενιωθε καλά. Ισως καλύτερα από ποτέ. Μιάµιση ώρα όµως µετά τον τερµατισµό του, το χαµόγελοπάγωσε. Αισθάνθηκε αφόρητους πόνους στο στέρνο του. «Ηταν σαν να µε πλάκωνε ένας ταύρος», λέει. Εκείνος ο Μαραθώνιος, το 2004, ολοκληρώθηκε µε ένα έµφραγµα. Εξι χρόνια µετά, ο Γιώργος Χατζηαγγέλου ετοιµάζεται να ξανατρέξει.

Όταν ταξιδεύει το μυαλό

Ο Τζον Νας στο γραφείο του στο Πρίνστον (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Οι λέξεις έβγαιναν δειλά από το στόμα του. Το βλέμμα του έκοβε βόλτες στο πάτωμα. Έμοιαζε πνιγμένος στη ντροπή. Ανασηκωμένοι ώμοι, σκυμμένο κεφάλι, σώμα δύσπιστο, απόμακρο και φοβισμένο. Ήταν στιγμές που ένιωθα ανήμπορος. Σα να μας χώριζε ένας γυάλινος τοίχος.

Η γερουσιαστής που χτίζει γέφυρες

Η ελληνικής καταγωγής γερουσιαστής, Ολυμπία Σνόου, έκρινε με τη στάση της τη νίκη του Ομπάμα στην προσπάθεια μεταρρύθμισης του συστήματος υγείας στις ΗΠΑ.

Στα εννιά της ήταν ορφανή. Στα 26 της χήρα. Η ελληνικής καταγωγής γερουσιαστής Ολυμπία Σνόου βίωσε από νωρίς τα κενά του αμερικανικού συστήματος ασφάλισης. Πριν από τέσσερις εβδομάδες της ζητήθηκε να ψηφίσει υπέρ ή κατά του νομοσχεδίου των Δημοκρατικών για τη μεταρρύθμιση στην υγεία. Ήταν η στιγμή που είτε θα γυρνούσε την πλάτη στο κόμμα της είτε θα συγκρουόταν με το παρελθόν της.

Πότε θα το κόψεις;

Τα δάχτυλά του έχουν γίνει κίτρινα, σα να τα έχει βουτήξει σε ιώδιο. Στο μουστάκι του οι τρίχες έχουν ξανθίνει από τα χημικά που καίγονται κάθε μέρα στην άκρη των χειλιών του. Από τότε που τον θυμάμαι τον ακολουθεί ένα σύννεφο καπνού. Τίποτα δεν μπόρεσε να φράξει τον εθισμό του. Ούτε η γέννηση των δύο παιδιών του. Ούτε τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον έστειλαν αργότερα στο νοσοκομείο. Αυτό που ξεκίνησε σαν επανάσταση και εξελίχθηκε σε παρηγοριά ή συνήθεια μπορεί κάποια μέρα να του κοστίσει τη ζωή.

Ο «Insider» που δεν μπόρεσαν να φιμώσουν

Ο Τζέφρι Γουάιγκαντ στο σπίτι του στο Μίσιγκαν. Κάποτε δεν ήταν ασφαλής ούτε εκεί. Δεχόταν απειλές για τη ζωή του γιατί δεν κράτησε το στόμα του κλειστό. Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος

Τον πολέμησαν όσο κανέναν άλλο. Τον παρακολούθησαν, τον απείλησαν, τον διέσυραν. Για την αμερικανική καπνοβιομηχανία ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός: ένας «Insider» που δεν μπορούσαν να φιμώσουν. Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Τζέφρι Γουάιγκαντ αποκάλυψε τα μυστικά τους. Εξήγησε πως η νικοτίνη εθίζει, πως ο θεριακλής δεν διαφέρει από τον αλκοολικό, πως το τσιγάρο σκοτώνει. Τον συναντήσαμε στο σπίτι του, στο Μίσιγκαν, απ’ όπου προσπαθεί να ολοκληρώσει την αποστολή του: να ξορκίσει τον «ατμό του Διαβόλου».