Γιαννης Παπαδοπουλος

Το μπαλέτο των γκέτο

In Ρεπορτάζ on Φεβρουαρίου 20, 2010 at 4:19 μμ

Ένας χορευτής στο Ντόρτσεστερ της Βοστώνης επιλέγει το krumping για να μείνει μακριά από τις συμμορίες.

Ο Ντάνιελ Γκραντ ήταν ένα σκληρό παιδί. Έκανε κοπάνες, καβγάδιζε και οπλοφορούσε. Τα τελευταία δύο χρόνια όμως δεν εκτονώνεται με γροθιές. Το krumping, ένα είδος χορού, τον κρατάει μακριά από τις συμμορίες και τις καταχρήσεις. Οι φρενήρεις φιγούρες τον οδηγούν στην κάθαρση.


Χτυπάει το πόδι του με μανία. Ανοίγει διάπλατα το στόμα του σα να θέλει να κραυγάσει -δεν βγάζει όμως φωνή. Τα δάχτυλά του τσιτώνουν την μπλούζα του. Νομίζεις ότι προσπαθεί να σκίσει τη σάρκα του. Η μουσική δυναμώνει και το σώμα του πάλλεται σα να το διαπερνούν χιλιάδες βολτ. Γύρω του μαζεύεται ένας κύκλος προσώπων. Παρακολουθούν εκστασιασμένοι. Τρέφονται από την ενέργειά του. Ο Ντάνιελ Γκραντ δίνει γροθιές στον αέρα και έπειτα τα χέρια του κλειδώνουν το λαιμό του. Μοιάζει να παλεύει για οξυγόνο. Πνίγεται. Πέφτει στο πάτωμα. Χτυπιέται. Σηκώνεται και πέφτει ξανά μέχρι η μπλούζα του να μουσκέψει από τον ιδρώτα.

Σε ένα δωμάτιο με γκραφίτι στους τοίχους είκοσι παιδιά εκτονώνονται στους ρυθμούς της ραπ και της ορχηστρικής ποπ. Ζουν στο Ντόρτσεστερ, μια από τις πιο βίαιες γειτονιές της Βοστώνης. Εδώ τα ποσοστά σχολικής διαρροής φτάνουν το 50%, στα σχολεία υπάρχουν ανιχνευτές μετάλλων και στα μίνι μάρκετ οι πωλητές κρύβονται πίσω από πλεξιγκλάς. Αν δεν γίνεις μέλος μιας συμμορίας, συχνά ζεις με το φόβο του κυνηγημένου.

Σ’ αυτό το δωμάτιο όμως ο Γκραντ και οι υπόλοιποι νέοι επαναστατούν απέναντι στην κουλτούρα των συμμοριών. Αντί για τη βία επιλέγουν ένα χορό: το krumping. Μέσα από τις εκρηκτικές κινήσεις του εκφράζουν τον πόνο και την απογοήτευσή τους. Μένουν μακριά από τους δρόμους και με τον ιδρώτα τους ξεπλένουν το θυμό τους.


Από το Λος Άντζελες

Το krumping ξεκίνησε στο Λος Άντζελες στις αρχές του ’90. Γεννήθηκε ως αντίδραση στο χιπ- χοπ. Δεν έχει χορογραφία και βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό. Διέπεται όμως από έναν βασικό κανόνα: απαγορεύεται η βία. Αν θέλεις να μαλώσεις με κάποιον υπάρχει μόνο μία λύση: να χορέψεις μαζί του τις διαφορές σου.

«Οι συμμορίες μας παρενοχλούν συχνά γιατί φθονούν αυτό που έχουμε», μου λέει ο 18χρονος Γκραντ πριν αρχίσει τις φιγούρες του. «Εμείς εδώ είμαστε μια οικογένεια. Αν με προκαλέσει κάποιος από έξω, αν με χτυπήσει, θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο».

Το krumping ξεκίνησε στο κέντρο νεότητας «Dorchester Youth Collaborative» πριν από δύο χρόνια. Όταν ο διευθυντής του κέντρου, Έμετ Φόλγαρτ, είδε για πρώτη φορά τα χορευτικά, νόμιζε ότι θα ξεσπάσει καβγάς. Οι κινήσεις του krumping είναι αυθόρμητες, δυναμικές, ηλεκτρισμένες. Κάθε φιγούρα όμως κρύβει και έναν συμβολισμό. Αν κάποιος κάνει ότι μαχαιρώνει τον εαυτό του σημαίνει ότι έχει προβλήματα στο σπίτι και προσπαθεί να σκοτώσει το θυμό του. Αν «σκίζει» τη σάρκα του, σημαίνει ότι ξορκίζει τη ματαιοδοξία του.

Οι θεατές σπρώχνουν τον χορευτή όταν θέλουν να τον επιβραβεύσουν και βγάζουν πολεμικές ιαχές για να τον παροτρύνουν και να μειώσουν τη ντροπή. Συχνά επισκέπτονται το δωμάτιο στο κέντρο νεότητας αστυνομικοί, για να εξοικειωθούν με το krumping και να μην το περάσουν για καβγά αν το δουν στο δρόμο. «Αυτός ο χορός κρατάει τα παιδιά ασφαλή. Τους δίνει πρότυπα και ελπίδα. Δεν χρειάζεται να είσαι αθλητικός για να το κάνεις. Ο καθένας μπορεί να χορέψει», λέει ο Φόλγκαρτ.

Το Ντόρτσεστερ είναι η μεγαλύτερη, πιο πυκνοκατοικημένη και πιο φτωχή γειτονιά της Βοστώνης. Εδώ ζουν Βιετναμέζοι, Αϊτινοί, Αφρικανοί και Ιρλανδοί. Οι περισσότεροι επιβιώνουν με σκόρπια μεροκάματα. Περνούν πατώματα ή δουλεύουν σε οικοδομές για 50- 75 δολάρια την ημέρα, χωρίς ασφάλιση. Ορισμένοι δρόμοι ελέγχονται από συμμορίες, ενώ μετά τη νομιμοποίηση κατοχής 28 γραμμαρίων μαριχουάνας οι έμποροι δεν κρύβονται πια πίσω από τα φιμέ τζάμια αμαξιών. Είναι συνήθως 15χρονοι που γυρίζουν τη γειτονιά με τα ποδήλατά τους.

«Τα παιδιά μεγαλώνουν εδώ με πρότυπό τους τον εγκληματία. Εμείς προσπαθούμε να τους προσφέρουμε κάτι διαφορετικό. Τους δείχνουμε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος», λέει ο Έντι Μπριμάζ που μυεί τους νέους στο krumping στο κέντρο νεότητας.

Ο Ντάνιελ Γκραντ ξεδίνει με το χορό τα τελευταία δύο χρόνια.

Και θρησκευτική πράξη

Στο δωμάτιο η μουσική είναι τόσο δυνατή που πνίγει τις φωνές των θεατών. Ο 16χρονος Στίβεν Γκος ισορροπεί με τις πλαστικές κινήσεις των χεριών του ένα καπέλο του μπέιζμπολ. «Μόνο να έβλεπες πώς ήμουν πέρσι», μου λέει μετά με κομμένη την ανάσα. «Δεν πήγαινα στο σχολείο συχνά. Οι βαθμοί μου ήταν χάλια. Τώρα όσο πιο πολύ χορεύω τόσο πιο πολύ βελτιώνομαι στη ζωή μου».

Το krumping όμως δεν είναι μόνο ένα είδος χορού. Για κάποιους είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με το Θεό, μια θρησκευτική πράξη. Συχνά παρόμοιες εικόνες συναντά κανείς σε εκκλησίες ευαγγελιστών. Ο Γκραντ πιστεύει στη θρησκευτική διάσταση του krumping. Αναγνωρίζει όμως ότι τον έχει βοηθήσει και στην καθημερινότητά του. «Δεν καπνίζω πια. Δεν βρίζω τη μάνα μου. Σέβομαι την αστυνομία», λέει. «Πριν ήμουν ένα κακό παιδί. Αυτός ο χορός όμως με άλλαξε. Θα το κάνω μέχρι να πεθάνω».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: