Γιαννης Παπαδοπουλος

Η εξομολόγηση ενός πρώην σκίνχεντ

In Συνεντεύξεις on Απρίλιος 20, 2010 at 12:10 μμ

Ο Φρανκ Μέινκ, ένας διαβόητος νεοναζί, αποκηρύσσει το ναζιστικό του παρελθόν.

Ο Φρανκ Μέινκ είχε μάθει να μιλάει με γροθιές. Στα εφηβικά του χρόνια ήταν ένας από τους πιο γνωστούς σκίνχεντ της Αμερικής, με δικό του τηλεοπτικό σόου που το αποκαλούσε «Ράιχ». Μισούσε τους πάντες μέχρι που στο τέλος μίσησε τον ίδιο του τον εαυτό.

Στον κόσμο του Φρανκ Μέινκ δεν ήταν εύκολο να είσαι παιδί. Στις γειτονιές της Νότιας Φιλαδέλφειας κουμάντο έκαναν οι συμμορίες. Στη σχολική τσάντα μαζί με τα βιβλία οι μαθητές έκρυβαν σουγιάδες. Και στο σπίτι του οι γονείς του επέλεγαν μπίρα αντί για νερό, μαριχουάνα αντί για Μάλμπουρο. Στο τραπέζι υπήρχαν υπολείμματα άσπρης σκόνης, στο νιπτήρα άδεια μπουκάλια χάπια και στο προσκεφάλι του πατέρα του κομμένα καλαμάκια.

«Ήμουν πολύ θυμωμένος με τους γονείς μου», μου λέει ο 35χρονος σήμερα Φρανκ Μέινκ. «Ήμουν σαν ένα κουτί αναψυκτικό που περιμένει κάποιον να το ανοίξει για να αφρίσει από την οργή του».

Σε ηλικία 14 ετών ο Μέινκ έγινε μέλος μιας ομάδας σκίνχεντ. Ξύρισε το κεφάλι του και πότισε το σώμα του με μίσος. Εικοσιπέντε ναζιστικά τατουάζ στόλισαν το κορμί του. Ένα από αυτά, μια σβάστικα με έναν καιόμενο κέλτικο σταυρό, ήταν χαραγμένο στο λαιμό του. Ο Μέινκ απέκτησε και το δικό του τηλεοπτικό πρόγραμμα με τίτλο «Ράιχ» απ’ όπου προσπαθούσε να προσυλητίσει νέα μέλη. Στα 18 του βρέθηκε στη φυλακή, αφού απήγαγε και ξυλοκόπησε έναν άντρα καταγράφοντας το βίαιο ξέσπασμά του σε βίντεο. Ο εγκλεισμός του τού άλλαξε τη ζωή.

«Στη φυλακή συνάντησα άτομα που είχαν βιώσει δύσκολες καταστάσεις, παρόμοιες με τις δικές μου. Ανεξαρτήτως χρώματος και καταγωγής κατάλαβα ότι οι ζωές μας δεν είχαν μεγάλες διαφορές», λέει ο Μέινκ. Με την αποφυλάκισή του προσπάθησε να απογαλακτιστεί από το φασιστικό παρελθόν του. Έπιασε δουλειά σε ένα μαγαζί με αντίκες στο οποίο ο ιδιοκτήτης ήταν Εβραίος. Με τον καιρό ο Μέινκ  άρχισε να βλέπει τον κόσμο χωρίς το πρίσμα του φόβου και της προκατάληψης. Έκοψε τους δεσμούς με κάθε νεοναζί και μετάνιωσε για τα λάθη του. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Αμερική ένα βιβλίο με την ιστορία του: «Η αυτοβιογραφία ενός πρώην σκίνχεντ» («Autobiography of a Recovering Skinhead», εκδ. Hawthorne).

Οι «εκλεκτοί»

«Ήμουν ένας κακός άνθρωπος, θυμωμένος και εγωιστής. Χωρίς αυτοεκτίμηση, έτοιμος να κάνω τα πάντα. Όταν με πλησίασαν οι σκίνχεντ για να με εντάξουν στην ομάδα τους μού φέρθηκαν σαν την οικογένεια που δεν είχα. Με ρώτησαν για τη ζωή μου στο σχολείο, τα προβλήματά μου. Ενδιαφέρθηκαν. Οι γονείς μου ποτέ δεν με είχαν ρωτήσει κάτι αντίστοιχο. Οι σκίνχεντ με έκαναν να νιώσω προστατευμένος», λέει ο Μέινκ.

Ως παιδί Ιρλανδών και Ιταλών μεταναστών ο Μέινκ ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Η πίστη του όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στην προπαγάνδα των νεοναζί. «Με έπεισαν ότι μόνο οι λευκοί είναι εκλεκτοί του Θεού, ότι όλες οι άλλες φυλές είναι απόγονοι του Κάιν, παιδιά του Σατανά. Χρησιμοποιούσαν αποσπασματικά κομμάτια από τη Βίβλο για να υποστηρίξουν τα λεγόμενά τους. Δεν τους αμφισβητούσα. Εκείνα τα χρόνια ήμουν έτοιμος να δεχτώ τα πάντα», μου λέει. «Πίστευα πραγματικά ότι είχα την άδεια από το Θεό να δείρω όποιον διαφωνούσε με εμένα, όποιον με κοιτούσε παράξενα, ή όποιον δεν με κοιτούσε καν», γράφει στο βιβλίο του.

Σύμφωνα με τον Μέινκ, κάθε μέλος της ομάδας του υπέφερε από αισθήματα κατωτερότητας τα οποία ξεγελούσε ξεσπώντας απέναντι σε μαύρους, ομοφυλόφιλους ή αλλόθρησκους. «Κανείς χαρούμενος άνθρωπος, χωρίς ψυχολογικά προβλήματα δεν θα δεχόταν να μπει στις τάξεις μας», υποστηρίζει ο Μέινκ.

«Ψήφισα Ομπάμα»

Πλεόν ο Μέινκ γυρίζει την Αμερική σε συνεργασία με μη κυβερνητικές οργανώσεις και δίνει αντιρατσιστικές ομιλίες σε πανεπιστήμια και σχολεία. Έχει ιδρύσει μια πολυπολιτισμική ομάδα χόκεϊ, ενώ στις τελευταίες προεδρικές εκλογές ψήφισε τον Μπαράκ Ομπάμα. «Δεν τον ψήφισα γιατί είναι μαύρος. Αλλά γιατί έχει όραμα. Ο κόσμος πριν μας μισούσε. Ίσως ο Ομπάμα το αλλάξει αυτό», λέει.

Με αφορμή την εκλογή του Ομπάμα όμως οι ομάδες «μίσους» έχουν αυξηθεί ραγδαία στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την οργάνωση Southern Poverty Law Center, το 2009 οι «πατριωτικές» ομάδες στην Αμερική έφταναν τις 923 (μια αύξηση κατά 250%).

Ο Μέινκ ξέρει πως οι νεοναζί δεν θα μπορέσουν να σιωπήσουν ποτέ. Άλλωστε η ελευθερία του λόγου τούς επιτρέπει βάσει νόμου να διακυρήττουν τις ιδέες τους. Για τον Μέινκ η καλύτερη άμυνα απέναντί τους είναι η κριτική σκέψη: «Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο Θεός μάς έπλασε όλους το ίδιο. Απ΄ όπου κι αν προερχόμαστε όλοι οι άνθρωποι έχουμε κάτι κοινό: συνείδηση», λέει.

Με μια ματιά:

  • ΟΙ ΣΚΙΝΧΕΝΤ εμφανίστηκαν ως υποκουλτούρα της εργατικής τάξης στη Βρετανία τη δεκαετία του ΄60. Αρχικά αποτελούσαν αντίδραση στο ανδρόγυνο στυλ της εποχής, αντιπαθούσαν την επικρατούσα ελίτ και εναντιώνονταν στη χρήση ναρκωτικών.
  • ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ του ΄70 συνδέουν την ύπαρξή τους με τον ρατσισμό και διέπονται από τις αρχές του εθνικιστικού Εθνικού Μετώπου. Στη δεκαετία του ΄80 εξαπλώνονται στην Αμερική και αποκτούν χιλιάδες μέλη.
  • ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ξυρισμένο κεφάλι και τα τατουάζ, βασικό χαρακτηριστικό τους είναι οι μπότες Dr. Μartens με κόκκινα κορδόνια. Το κόκκινο συμβολίζει την αγνότητα του άριου αίματος, στο οποίο πιστεύουν οι σκίνχεντ.

(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 20 Απριλίου 2010)

Advertisements
  1. Διαβάζοντας αυτό το ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο, διερωτήθηκα αν το ακροδεξιό λογύδριο μπορεί να εκμεταλλεύται τα πλαίσια της ελευθερίας του λόγου για να πετυχαίνει κάθε φορά το σκοπό του.

    Για να απαντηθεί η προηγούμενη ερώτηση θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας δυο πράγματα: Ποιος είναι ο σκοπός του ακροδεξιού λογύδριου στη σημερινή κοινωνία και αν πρέπει αυτός ο σκοπός να προστατεύεται από τους δημοκρατικούς πολίτες. Για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, σημαντικό είναι να καταλάβουμε τι ακριβώς πρεσβεύει το ακροδεξιό λογύδριο. Στόχος του ακροδεξιού λογύδριου είναι η καταπολέμηση της ίδιας της δημοκρατίας. Στόχος, δηλαδή, είναι η διάβρωση των δημοκρατικών θεσμών της κοινωνίας, μέσα από την καλλιέργεια αρνητικών αντιλήψεων στους ανθρώπους για άλλους συνανθρώπους μας.

    Το παραπάνω αυτόματα μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως η υποστήριξη του δικαιώματος της έκφρασης του ακροδεξιού λογύδριου σε μια δημοκρατική κοινωνία, συνιστά ταυτόχρονα υποστήριξη της διαδικασίας της διάβρωσης των δημοκρατικών θεσμών.

    Στο σημείο αυτό η ιστορική μνήμη είναι αναγκαία για να μπορέσουμε να προβλέψουμε μελλοντικά γεγονότα. Για παράδειγμα, με την επάνοδο των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων στην Ευρώπη, υπάρχει πιθανότητα να γίνουμε ξανά μάρτυρες ενός «ολοκαυτώματος», αυτή τη φορά όμως των τσιγγάνων ή των μουσουλμάνων;

    Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το ερώτημα “το ακροδεξιό λογίδριο έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται την ελευθερία του λόγου για να πετυχαίνει στους σκοπούς του;” μετατρέπεται αυτόματα σε ερώτημα “μπορούμε να υποστηρίζουμε τη διάβρωση των θεσμών της δημοκρατίας ή ακόμη να παραμένουμε ουδέτεροι μπροστά σ’ αυτή;”

    Η απάντηση που προσωπικά δίνω στην προηγούμενη ερώτηση είναι κατηγορηματικά αρνητική! Αντίθετα, εκεί που ακούγεται το ακροδεξιό λογύδριο, εμείς πρέπει να παρεμβαίνουμε με το δημοκρατικό μας λόγο και να προσπαθούμε να αναδείξουμε τον πραγματικό σκοπό του. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να αποτρέψουμε μελλοντικά καταστάσεις που η ανθρωπότητα δε θα ήθελε να ξαναζήσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: