Γιαννης Παπαδοπουλος

Απεργεί η είδηση;

In Σχόλια on Μαΐου 5, 2010 at 7:41 μμ

Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ήταν στους δρόμους, αλλά τα Μέσα σιωπούσαν. (Φωτογραφία: ΤΑ ΝΕΑ)

Ήταν Τετάρτη πρωί στην Αμερική όταν άνοιξα τον υπολογιστή για ενημερωθώ για τις πορείες στην Ελλάδα. Οι ιστοσελίδες των ελληνικών εφημερίδων, ραδιοφώνων και τηλεοπτικών σταθμών προέβαλαν τις ειδήσεις της προηγούμενης ημέρας αφού οι δημοσιογράφοι απεργούσαν. Με τα Μέσα να κωφεύουν και να σιωπούν έμοιαζε σα να μην είχε συμβεί τίποτα αξιολόγο στους δρόμους της Αθήνας. Κι όμως, μιάμισι ώρα πριν τρεις εργαζόμενοι είχαν χάσει τη ζωή τους από ρίψη μολότοφ στο υποκατάστημα μιας τράπεζας.

Του Γιάννη Παπαδόπουλου

Εδώ και χρόνια προσπαθώ να κατανοήσω τη λογική της ΕΣΗΕΑ (της συνδικαλιστικής ένωσης των δημοσιογράφων) στο θέμα των απεργιών. Τι νόημα έχει να μην μεταδίδονται ειδήσεις; Τι πετυχαίνει κανείς με τη σιωπή; Όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας διαμαρτύρεται δεν αξίζει να ακουστεί η φωνή του; Όσοι δεν βρέθηκαν στο Σύνταγμα ή στη Σταδίου δεν θα έπρεπε να μάθουν τι συνέβη;

Η σιωπή από τα Μέσα δεν είναι αντίδραση. Γιατί με τη σιωπή δεν υπάρχει διάλογος. Και χωρίς διάλογο δεν υφίσταται δημοκρατία. Ακόμα κι αν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ θίγονται από τα οικονομικά μέτρα οποιασδήποτε κυβέρνησης, θα πρέπει να απέχουν από πορείες, απεργίες ή άλλες κινητοποιήσεις.

Σύμφωνα με τον κώδικα δεοντολογίας της εφημερίδας «New York Times» (http://www.nytco.com/press/ethics.html) οι δημοσιογράφοι «δεν πρέπει να συμμετάσχουν σε πορείες ή κινήματα, ή να υποστηρίζουν με την υπογραφή τους αιτήσεις για θέματα που αφορούν το δημόσιο βίο. Γιατί αλλιώς δημιουργούνται αμφιβολίες για την ικανότητά τους, αλλά και την ουδετερότητα του δημοσιογραφικού οργανισμού στον οποίο εργάζονται. Γιατί κάθε εργαζόμενος εκπροσωπεί με τη στάση του το Μέσο που τον απασχολεί».

Όταν μοιράστηκα παλιότερα αυτές τις γραμμές με συναδέλφους της Ελλάδας, τους άκουσα να κατηγορούν τους «Times» και την Αμερική για δεσποτισμό, και καταστρατήγηση της ελευθερίας του λόγου. «Οι δημοσιογράφοι στην Αμερική είναι πιόνια», μου είπαν. «Δεν έχουν κριτική σκέψη», υποστήριξαν με περισσή έπαρση για το δικό τους «αντικομφορμισμό».

Η αποστασιοποίηση των ΜΜΕ όμως από απεργίες και κινητοποιήσεις δεν ισοδυναμεί με φίμωση. Είναι χρέος μας σε αυτό το επάγγελμα να μεταδίδουμε την είδηση, να βοηθάμε την κοινωνία να δει, να ακούσει και να μάθει το τι συμβαίνει γύρω της. Η συμμετοχή μας σε μια πορεία αυτομάτως χρωματίζει το λόγο μας. Ως άνθρωπος, ο δημοσιογράφος μπορεί να πιστεύει, να αγαπά, να οργίζεται. Αλλά οφείλει να κρατά τις απόψεις του, τα συναισθήματά του και τις ιδέες του για τον εαυτό του. Όσο δύσκολο κι αν φαντάζει. Όσο ευνουχιστικό και αν είναι για τον εγωισμό μας. Όταν είμαστε δημοσιογράφοι δεν πιστεύουμε, δεν αγαπάμε, δεν οργιζόμαστε.

Η απεργία των ΜΜΕ τελικά ανεστάλη. Η είδηση μεταδόθηκε. Αλλά είναι λάθος να θεωρούμε ότι τα Μέσα έπρεπε να λύσουν τη σιωπή τους επειδή είχαμε τρεις θανάτους. Η τραγικότητα των γεγονότων δεν αυξάνει το χρέος των δημοσιογράφων. Οι ειδήσεις άλλωστε δεν απεργούν ποτέ.

(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ»)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: