Γιαννης Παπαδοπουλος

Ο πιο καλός ο μαθητής…

In Σχόλια on Ιουνίου 11, 2010 at 6:02 μμ

Ο Γιώργος ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Ή για την ακρίβεια, πολλά βήματα πιο μπροστά. Αγκομαχούσα για να τον φτάσω. Φθονούσα τη σιγουριά του, τις νίκες του, τις επιδόσεις του. Ήθελα να του μοιάσω. Τουλάχιστον μόνο μέσα στο γήπεδο. Γιατί έξω από αυτό, ο Γιώργος ήταν ένας νωθρός, αδιάφορος νέος. Όπως τόσοι άλλοι πρωταθλητές στίβου είχε επιλέξει το βόλεμα από τη διεκδίκηση, την παραίτηση από τη μάχη.

Του Γιάννη Παπαδόπουλου

Ο Γιώργος δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Καλός δρομέας, αλλά χείριστος μαθητής. Στις πανελλήνιες εξετάσεις έγραψε κάτω από τη βάση δύο συνεχόμενες χρονιές. Ούτε τα μόρια που μάζεψε από τις πανελλήνιες νίκες του ήταν αρκετά για να περάσει -έστω- στη γυμναστική ακαδημία. Η αποτυχία του δεν ήταν θέμα ικανοτήτων ή μυαλού. Ο ίδιος ξάπλωσε το μέλλον του στο κρεβάτι του Προκρούστη. Όχι γιατί επέλεξε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Αλλά γιατί νόμιζε πως για να γίνεις πρωταθλητής πρέπει να ξεχάσεις όλα τ’ άλλα. Γιατί πίστεψε πως τα πόδια του αρκούν για να τον οδηγήσουν μια μέρα στην αγκαλιά του δημοσίου. Γιατί ξέχασε ότι ολοκληρωμένος άνθρωπος είναι αυτός που προσπαθεί μαζί με το σώμα να γυμνάσει και το μυαλό.

Δεν είναι τυχαίο που στην Ελλάδα οι περισσότεροι πρωταθλητές μας στο στίβο ήταν από τους χειρότερους μαθητές στο σχολείο. Στη χώρα των άκρων δύο είναι οι πιο συχνές τάσεις: ή φτύνεις αίμα στην προπόνηση και τους αγώνες για να εξασφαλίσεις μια θέση στο δημόσιο ή αποχαιρετάς το γήπεδο και κλείνεσαι στο σπίτι αν θέλεις να περάσεις σε κάποια σχολή. Μέση λύση δεν υπάρχει. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία.

Θυμάμαι ακόμα την ιστορία ενός άλλου πρωταθλητή. Ο Τάσος ήταν ένας από τους καλύτερους τριαθλητές στη χώρα. Και στο στίβο είχε πάντα σπουδαία πλασαρίσματα. Όμως δεν είχε καταφέρει να σπουδάσει σε πανεπιστημιακή σχολή. Τα χρόνια περνούσαν και το μέλλον του γινόταν όλο και πιο θολό. Έπρεπε να βρει δουλειά. Κόντευε τα 30. Έπρεπε να γίνει ανεξάρτητος. Στο γήπεδο δεν ήταν λίγοι αυτοί που έριχναν το φταίξιμο στον προπονητή του. Είχε αποκτήσει πρόσφατα μια αξιόλογη θέση στην αθλητική ηγεσία της χώρας. Έπρεπε να κάνει κάτι, να βοηθήσει τον αθλητή του, να τον βολέψει στο δημόσιο. Ήταν το μέσον. Λυπάμαι που και εγώ, τότε, θεώρησα τον Τάσο αδικημένο. Πίστεψα ότι ο προπονητής του τού χρωστάει. Ότι έπρεπε να ξεχρεώσει τα μετάλλια με ένα μιλημένο διορισμό. Προς τιμήν του δεν το έκανε. Άφησε τον αθλητή του να χτίσει το μέλλον του μόνος του. Και σήμερα δεν τον κατηγορώ. Κανείς δεν χρωστούσε τίποτα στον Τάσο. Ο ίδιος χρωστούσε στον εαυτό του. Επέλεξε να είναι αθλητής μόνο μέσα στο γήπεδο, όχι στη ζωή.

Το ψευτοδίλημμα

Οι αποφάσεις του Τάσου και του Γιώργου καθρεφτίζουν την κοινωνική μας χρεωκοπία. Έχουμε μάθει στα εύκολα. Και προσπαθούμε να τα δικαιολογήσουμε εφευρίσκοντας ψευτοδιλήμματα του τύπου: πρωταθλητισμός ή σπουδές. Δεν λέω ότι είναι εύκολο να συνυπάρξουν και τα δύο. Αλλά δεν είναι ανέφικτο. Ούτε απαιτώ κάθε πρωταθλητής να έχει σπουδαστικές περγαμηνές. Η αντίληψη ότι όλοι πρέπει να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι φανερώνει -απ’ την άλλη όψη- την πνευματική μας πενία. Η παραίτηση είναι που με πειράζει. Η απουσία ονείρων, στόχων, φιλοδοξιών. Η αντίληψη ότι το κράτος πρέπει να σε χρυσώσει για τις αθλητικές σου υπηρεσίες.

Ευτυχώς δεν σκέφτονται παντού έτσι. Στο σύλλογο που με αγκάλιασε στην Αμερική, το Greater Boston Track Club, η παραίτηση είναι άγνωστη λέξη. Εδώ συνάντησα ερασιτέχνες αθλητές που θα μπορούσαν άνετα να είναι σήμερα πρωταθλητές Ελλάδος στα αγωνίσματά τους. Ο Ισπανός Ντέιβιντ Μπεντόγια κάλυψε φέτος τη δύσκολη διαδρομή του μαραθώνιου της Βοστώνης σε 2 ώρες και 25 λεπτά. Ο Μπεντόγια είναι 31 ετών, παντρεμένος με ένα παιδί, κάτοχος διδακτορικού και εργαζόμενος. Για ένα διάστημα έκανε δύο δουλειές για να συντηρήσει την οικογένειά του. Έτρεχε πριν βγει ο ήλιος για να μαζέψει τα απαραίτητα προπονητικά χιλιόμετρα: 160 κάθε εβδομάδα.

Ο Ράιαν Πλέις, 24 ετών, μόλις έκανε το ντεμπούτο του στα 10 χιλιόμετρα σε 29:59. Φέτος ο Έλληνας πρωταθλητής της αντίστοιχης απόστασης δεν κατέβηκε τα 30 λεπτά. Ο Πλέις ξεκίνησε το στίβο στο λύκειο. Συνέχισε στο πανεπιστήμιο. Ήταν μέσα στους οκτώ πρώτους του πανεπιστημιακού πρωταθλήματος της Αμερικής στα πέντε χιλιόμετρα. Σήμερα εργάζεται σε ένα εργαστήριο νευρολογίας στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης και το ρεκόρ του στα πέντε χιλιόμετρα είναι 14:26.

Ο Μπράιαν Χάρβεϊ, 23 ετών, έτρεξε 30:15 φέτος στο ντεμπούτο του στα δέκα χιλιόμετρα. Και κατέρριψε το ρεκόρ του στα 1.500 μ. με 3:47. Ο Χάρβεϊ ξυπνά κάθε πρωί στις 6:30 και μισή ώρα αργότερα βρίσκεται στο δρόμο για την καθημερινή του προπόνηση. Έπειτα έχει όλη τη μέρα ελεύθερη από δρομικές υποχρεώσεις και ξοδεύει τον άπλετο χρόνο του διαβάζοντας και παρακολουθώντας μαθήματα στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης όπου πραγματοποιεί το μεταπτυχιακό του.

Αυτοί οι τρεις αθλητές δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας στη Βοστώνη. Καταφέρνουν να συνδυάζουν το τρέξιμο σε υψηλό επίπεδο με την ακαδημαϊκή επιτυχία, όχι γιατί είναι εξαιρετικά ταλαντούχοι ή ιδιαίτερα ευφυείς. Αλλά γιατί έχουν πρόγραμμα και πειθαρχία στη ζωή τους. Γι’ αυτούς ο αθλητισμός είναι εκτόνωση, διέξοδος. Όχι λύση βιοπορισμού. Δεν κερδίζουν μόρια από τις νίκες τους. Ούτε βρίσκουν θέσεις ελαστικής εργασίας στο δημόσιο. Και δεν τους πικραίνει το γεγονός ότι δεν απολαμβάνουν αυτά τα σοβιετικού τύπου προνόμια. Άλλωστε ξέρουν ότι δεν τους χρωστάει κανείς.

(Τα ονόματα των δύο Ελλήνων αθλητών έχουν αλλαχτεί για να προστατευτεί η ταυτότητά τους)

Δείτε το βίντεο από το ντεμπούτο των Ράιν Πλέις και Μπράιαν Χάρβεϊ στα 10.000 μ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: