Γιαννης Παπαδοπουλος

Με τη βοήθεια του Θεού…

In Συνεντεύξεις on Ιουνίου 15, 2010 at 1:02 μμ

Ο Ράιαν Χολ μετά τη νίκη του στους προκριματικούς αγώνες για τη στελέχωση της αμερικανικής ολυμπιακής ομάδας στο μαραθώνιο.

Είναι ένα αγώνισμα που στραγγίζει τις αντοχές σου. Μόνος προετοιμάστηκες, μόνος αγωνίστηκες και τώρα μένεις πάλι μόνος. Εβδομάδες ανάρρωσης ακολουθούν τον τερματισμό ενός μαραθωνίου. Περίοδοι ανίας, αναλύσεων ή δίψας για νέες προκλήσεις. Είναι εύκολο να ξεφύγεις, να χαθείς στους συλλογισμούς ή να μετρήσεις λάθος τις δυνάμεις σου. Χρειάζεται υπομονή και πίστη. Ο Ράιν Χολ διαθέτει και τα δύο.

Τρεις εβδομάδες πριν από το φετινό μαραθώνιο της Βοστώνης ο Ράιαν Χολ μετακόμισε στο Γουάλθαμ της Μασαχουσέτης για να προσαρμοστεί στις ανηφόρες της διαδρομής και τον κυκλοθυμικό καιρό. Τον προηγούμενο χρόνο είχε δοκιμάσει εδώ για πρώτη φορά τις δυνάμεις του. Δεν τα είχε πάει άσχημα για πρωτάρη στους λόφους του Νιούτον. Είχε τερματίσει τρίτος σε 2 ώρες 9 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα. Μια προσπάθεια αξιέπαινη, αλλά ημιτελής. Ο Χολ ήθελε την πρωτιά. Και φέτος θα έκανε τα πάντα για να την κατακτήσει.

Πριν φτάσει στη Μασαχουσέτη ο Χολ έστειλε ένα e-mail στη δρομική κοινότητα της Βοστώνης αναζητώντας παρτενέρ για τις προπονήσεις του. Ένας 23χρονος δρομέας από το σύλλογο BAA προσφέρθηκε να τον βοηθήσει. Με ατομικά ρεκόρ 30:40 στα 10.000 μ. και 14:30 στα 5.000 μ. φάνταζε ως ιδανικός υποψήφιος. Αλλά όπως αποδείχτηκε μπορούσε να ακολουθήσει το ρυθμό του Χολ μόνο πάνω στο ποδήλατό του. Αφοσιωμένος στο στόχο του ο Χολ δεν έφτασε στη Βοστώνη για να σπαταλήσει τον ιδρώτα του. Κάθε μέρα μετρούσε. Έκανε τις δυνατές του προπονήσεις στις 7:30- 8:30 το πρωί (η πιο σκληρή ήταν τρεις επαναλήψεις οκτώ χιλιομέτρων σε ρυθμό 2:58 το χιλιόμετρο). Με ήλιο, βροχή, ή κόντρα αέρα. Συνεχόμενα, τέμπο και ίντερβαλ, όλα στην άσφαλτο. Όλα στον ίδιο δρόμο που ήλπιζε ότι θα τον οδηγούσε στην κορυφή. Κάθε προπόνηση έμοιαζε με τιμωρία για τη χαμένη ευκαιρία του 2009.

Για τους οδηγούς στη λεωφόρο Commonwealth ο Χολ έγινε γνώριμη φιγούρα. Ένας κυπαρισσένιος δρομέας με πυρόξανθα μαλλιά, στενούς γοφούς και νυσταγμένα μάτια. Στα περισσότερα μέρη των ΗΠΑ λίγοι θα πίστευαν ότι αυτό το εύθραυστο αγόρι των 59 κιλών είναι αθλητής. Εδώ όμως, σε μια πόλη που σέβεται το τρέξιμο, όλοι τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Αυτό που ξένισε πολλούς και σχολιάστηκε στα δρομικά πηγαδάκια ήταν η μοναστική ζωή του. Κάθε Κυριακή πρωί ο Χολ πήγαινε στην εκκλησία με τη γυναίκα του, Σάρα (ελίτ αθλήτρια της Αμερική στα 1.500 μ. και 3.000 μ.). Η μόνη έξοδός τους για διασκέδαση ήταν τη Μεγάλη Εβδομάδα σε μια βραδινή θρησκευτική μάζωξη, απ’ αυτές τις συγκεντρώσεις που θυμίζουν κάτι ανάμεσα σε κατηχητικό και αμήχανα σχολικά πάρτι.

Ο Χολ είναι βαθιά θρησκευόμενος. Συνήθως, όταν μιλάω σε δρομείς, ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ένας τραυματισμός. Για τον Χολ όμως ο εφιάλτης είναι άλλος: «Φοβάμαι μήπως μια μέρα σταματήσω να βλέπω πόσο καλός είναι ο Θεός και να αναγνωρίζω ότι μόνο αυτός ξέρει πάντα τι είναι το καλύτερο για εμένα».

Δεν είναι τυχαίο, όπως μου είπε, ότι ένα όραμα ήταν ο λόγος που άρχισε το τρέξιμο. «Θυμάμαι τη μέρα που πήγαινα με τον πατέρα μου σε έναν αγώνα μπάσκετ. Ήμουν 13 ετών και μισούσα το τρέξιμο. Καθώς κοιτούσα τη λίμνη της πόλης μου ξαφνικά είχα μια θεία έμπνευση: να κάνω το γύρο της λίμνης τρέχοντας. Έτσι το επόμενο Σάββατο φόρεσα τα παπούτσια του μπάσκετ και πήγα μαζί με τον πατέρα μου για το πρώτο μου τρέξιμο. Είκοσι τέσσερα χιλιόμετρα αργότερα, έπειτα από μερικές στάσεις και πιασμένους μύες, έφτασα στο σπίτι και ξάπλωσα στον καναπέ. Τότε ένιωσα ότι ο Θεός μού είπε πως μια μέρα θα αγωνίζομαι με τους καλύτερους δρομείς στον κόσμο. Και ότι μου είχε δώσει αυτό το χάρισμα για να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Σήμερα, 15 χρόνια μετά -αν και μοιάζει απίστευτο- αυτό το όραμα έχει γίνει πραγματικότητα».

Πίστη και ανταγωνισμός

Ο Χολ μεγάλωσε με προσευχές και λειτουργίες. Αγαπημένος του αθλητής ήταν ο Έρικ Λιντέλ, πρωταθλητής των 400 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, ο οποίος αρνούνταν να τρέξει τις Κυριακές γιατί ήταν αντίθετο στη χριστιανική του πίστη.

Η ίδια πίστη ήταν η αιτία που οδήγησε την οικογένειά του Χολ στο σπίτι της στη λίμνη Big Bear. Ο Χολ γεννήθηκε στο Σιάτλ όπου ο πατέρας του, Μίκι, δίδασκε σε ένα χριαστινικό ιδιωτικό σχολείο. Για να μη σπαταλάει χρήματα ο Μίκι επέστρεφε στο σπίτι του από τη δουλειά τρέχοντας. Μια μέρα, καθώς έτρεχε, ένιωσε την ανάγκη να σταματήσει και να προσευχηθεί. Τότε αισθάνθηκε ότι ο Θεός τού ζητούσε να μετακομίσει αλλού και να βρει δουλειά σε δημόσιο σχολείο. Έτσι και έγινε.

Από τα μαθητικά του χρόνια ο Χολ ξεχώρισε για το ταλέντο του αλλά και το αθλητικό του πείσμα. Ήταν έντονα ανταγωνιστικός και φιλόδοξος. Στα 15 του, την ημέρα του Χαλογουίν, σκάλισε σε μια κολοκύθα πέντε ολυμπιακούς κύκλους και τον αριθμό «2008». Τότε σχεδίαζε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες (κάτι που τελικά έκανε τερματίζοντας 10ος στο μαραθώνιο). Για να προκριθεί στο Πεκίνο κέρδισε στους αγώνες επιλογής στη Νέα Υόρκη με μια επιβλητική κούρσα και έναν εκστασιασμένο τερματισμό στο Σέντραλ Παρκ.

Η εικόνα όμως που βγάζει ο Χολ όταν αγωνίζεται δεν συνάδει με την αθόρυβη και κατανυκτική ζωή του. Τον ρώτησα πώς μπορεί να είναι τόσο ανταγωνιστικός και παράλληλα τόσο θρήσκος. Πώς μπορεί να συνυπάρχει η ταπεινοφροσύνη του πιστού με τις ακόρεστες φιλοδοξίες ή τη ματαιοδοξία ενός πρωταθλητή; «Πιστεύω ότι κάθε φορά πρέπει να δίνουμε το δικό μας αγώνα και να μην συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Αν εστιάζουμε στο τι έχει να προσφέρει ο Θεός στους άλλους, τότε σταματάμε να εκτιμάμε ό,τι έχει να δώσει ο Θεός σε εμάς. Αλλά ταυτόχρονα σκοπός του αθλητισμού είναι να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο με τις επιδόσεις μας και να προσπαθούμε συνέχεια για βελτίωση».

Η κούρσα

Στο μαραθώνιο της Βοστώνης ο Χολ εμφανίστηκε διψασμένος για βελτίωση. Τα έκανε όλα σχεδόν τέλεια. Έτρεξε τον αγώνα του, ανεπηρέαστος από τις φρενήρεις αλλαγές των Αφρικανών. Με σταθερό ρυθμό κατέκτησε την τέταρτη θέση και έγινε ο πιο γρήγορος Αμερικανός σε αυτή τη διαδρομή με 2:08:40. Κάποτε αυτή η επίδοση ήταν άξια πρωτιάς. Φέτος όμως το νήμα έκοψε ο Κενυάτης Ρόμπερτ Κιπρόνο Τσέριγιοτ με ένα δαιμονισμένο ντεμαράζ στις κατηφόρες και με το χρονόμετρο να σταματάει στο 2:05:52.

«Είμαι ευχαριστημένος με τον αγώνα μου στη Βοστώνη», μου είπε ο Χολ. «Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Έτρεξα με χαρά. Στόχος μου είναι να επικοινωνώ πάντα με τον Θεό σε έναν αγώνα μου είτε αυτός πάει καλά είτε άσχημα. Και νομίζω ότι στη Βοστώνη τα κατάφερα. Ξέρω ότι έχω πολλά να δώσω. Και ανυπομονώ να το αποδείξω. Αλλά παράλληλα είμαι ευχαριστημένος με ό,τι είχε να μου προσφέρει ο Θεός εκείνη την ημέρα».

Το ρεκόρ του Τσέριγιοτ δεν αποθάρρυνε τον Χολ. Αντίθετα του έδειξε, όπως μου είπε, ποια είναι τα όρια της διαδρομής. Όνειρό του είναι ένα ολυμπιακό μετάλλιο στο μαραθώνιο και οι τελευταίες επιτυχίες των συμπατριωτών του τον οπλίζουν με κουράγιο -και πίστη- ότι μια μέρα θα τα καταφέρει. «Μόλις είχαμε έναν αθλητή που έσπασε το γράγμα των 27 λεπτών στα 10.000 μ. (σ.σ. Ο Κρις Σολίνσκι έγινε το Μάιο ο πρώτος μη Αφρικανός που πέτυχε αυτήν την επίδοση, 26:59). Έχουμε αθλητές που κατέβηκαν τα 13 λεπτά στα πέντε χιλιόμετρα και αρκετούς που αγωνίζονται καλά στον ημιμαραθώνιο. Ο Μεμπ Κεφλεζίγκι και εγώ τα πήγαμε καλά στον τελευταίο μας μαραθώνιο. Ίσως δεν έχουμε το βάθος των αφρικανικών χωρών, αλλά διαθέτουμε πολλούς καλούς αθλητές».

Καθώς αναρρώνει από τη Βοστώνη και σχεδιάζει τους επόμενους αγώνες του (θα τρέξει στο μαραθώνιο του Σικάγου τον Οκτώβρη) ο Χολ προσπαθεί να μην ενδώσει στις εμμονές του δρομέα. «Θέλω όλα να είναι όσο πιο απλά γίνεται. Συχνά υπεραναλύουμε τα πράγματα ενώ το τρέξιμο είναι το πιο απλό άθλημα. Ο επόμενος στόχος μου είναι να τρέχω με χαρά. Όχι μόνο σε αγώνες, αλλά και κάθε μέρα στις προπονήσεις μου. Αν δεν περάσω καλά στο ταξίδι τότε δεν θα έχει νόημα ο προορισμός. Μπορεί να ακούγεται πολύ φιλοσοφικό αυτό. Σίγουρα στόχος μου είναι να σπάσω το αμερικανικό και παγκόσμιο ρεκόρ στο μαραθώνιο, αλλά θα αφήσω το Θεό να κρίνει αν αυτό πρόκειται να συμβεί. Αυτός ξέρει τι είναι καλύτερο για εμένα. Ο δικός μου ρόλος είναι να απολαμβάνω τα δώρα Του και να τα αξιοποιώ όσο καλύτερα μπορώ».

(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Runner» στο τεύχος Ιουνίου 2010)

Δείτε μία από τις προπονήσεις του Χολ στη Βοστώνη πριν από το μαραθώνιο:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: