Γιαννης Παπαδοπουλος

Οι Ράμπο του Σαββατοκύριακου

In Ρεπορτάζ on Ιουνίου 26, 2010 at 12:28 μμ

Η Εϊμι, μία από τις δύο γυναίκες που εμφανίστηκε στην εκπαίδευση του Σαββάτου, μαθαίνει πώς να κινείται μέσα στο δάσος με τον οπλισμό της. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Μοιάζει ψεύτικο. Είναι βαμμένο με ροζ πινελιές. Ελαφρύ όσο μια φραντζόλα ψωμί. Αλλά αυτό το «παιχνίδι» μπορεί να σκοτώσει. Η Μοργκάνα το αγκαλιάζει και στο χαμογελαστό της πρόσωπο σχηματίζονται λακκάκια. Κρατά μια μίνι καραμπίνα -δώρο για τα έβδομα γενέθλιά της.

Οι γονείς της την μαλώνουν όταν κατά λάθος στρέφει την κάνη προς το μέρος μου και της ζητούν να ελέγξει τη θαλάμη για ξεχασμένες σφαίρες. Η καραμπίνα που βαστούν τα εύθραυστα δάχτυλά της νομίζεις ότι είναι πλαστική. Φτηνή κόπια όπλου φτιαγμένη σε κάποια χώρα της ανατολής. Όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή. Άλλα τρία από τα οκτώ αδέρφια της έχουν δικά τους όπλα. Δώρα γενεθλίων και χριστουγέννων. Στο σπίτι τους, στο χωριό Στέρλινγκ Χάιτς του Μίσιγκαν, φυλούν τουλάχιστον 24 καραμπίνες.

Ο πατέρας τους, ο Λι Μίρακλ (το επώνυμό του σημαίνει «θαύμα»), είναι αρχηγός της πολιτοφυλακής Southeast Michigan Volunteer Militia. Ηγείται μιας ομάδας περίπου 100 πολιτών που η εκπαίδευσή τους θυμίζει παραστρατιωτική οργάνωση. Προετοιμάζονται, όπως λένε, για να υπερασπιστούν το σύνταγμα και όταν χρειαστεί να «αντιμετωπίσουν την τυραννία, την τρομοκρατία και το έγκλημα».

Μια συνηθισμένη μέρα στο σπίτι του Λι Μίρακλ. Πατέρας και παιδιά επεξεργάζονται τα όπλα τους. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Το προάστιο όμως στο οποίο ζει ο Μίρακλ δεν είναι στόχος κακοποιών, ούτε άναρχη κοινότητα πλιατσικολόγων. Αν κινδυνεύει από κάτι, αυτό είναι η ανία. Σε κάθε οικογένεια αντιστοιχεί μια μονοκατοικία με την ίδια αυλή και τουλάχιστον ένα κατοικίδιο. Η απόλυτη συμμετρία, σε μια γειτονιά που πολιορκείται από πολυτελείς κοινότητες συνταξιούχων. Ο Μίρακλ όμως μεγάλωσε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Ακόμα θυμάται τις ασκήσεις που έκαναν στο σχολείο σε περίπτωση που τους βομβάρδιζε ο «Ιβάν». Στο λύκειο στόλιζε το δωμάτιό του με αφίσες του Ρίγκαν και στα 17 του κατετάγη στο στρατό. Φόρεσε όμως ξανά τα πολιτικά πριν χρειαστεί να πολεμήσει, γεγονός που διηγείται με πίκρα.

Στα 42 του χρόνια σήμερα ο Μίρακλ πιάνει τα μαλλιά του κοτσίδα και κρύβει το πρόσωπό του πίσω από ένα θαμνώδες μούσι. Εργάζεται ως ταχυδρόμος. Είναι διαβητικός, αλλά λατρεύει τα McDonalds και… τα όπλα του. «Δεν είμαι φανατικός των όπλων», μου λέει. «Έχω μερικά όπως είχαν και οι γονείς μου αλλά και η γιαγιά μου. Πριν από χρόνια ορκίστηκα να υπερασπίζομαι το σύνταγμα και αυτός ο όρκος δεν έχει ημερομηνία λήξης».

Συνομωσίες και εξτρεμιστές

Η προάσπιση της ελευθερίας και του συνταγμάτος ήταν ανέκαθεν βασικές αρχές των πολιτοφυλακών στην Αμερική. Συχνά όμως κρύβουν ένα αμαρτωλό παρελθόν. Στις αρχές του ’90, τα μέλη της οργάνωσης Michigan Regional Militia αυτοαποκαλλούνταν «πατριωτικοί αντάρτες». Άλλες ομάδες σχεδίαζαν την ανατροπή της κυβέρνησης ή ακροβατούσαν ανάμεσα στην αναρχία και το ακροδεξιό μίσος.

Τον περασμένο Μάρτιο οι ομοσπονδιακές αρχές συνέλλαβαν στην Αμερική εννιά μέλη της οργάνωσης Hutaree πριν θέσουν σε εφαρμογή το αιματηρό σχέδιό τους. Επρόκειτο να δολοφονήσουν έναν αστυνομικό και να παγιδεύσουν την κηδεία του με εκρηκτικά για να σκοτώσουν τους συναδέλφους του. Τρία από μέλη της οργάνωσης είχαν συμμετάσχει παλιότερα στην εκπαίδευση της πολιτοφυλακής του Μίρακλ. «Έψαχναν για έναν αρχηγό. Ήθελαν να υπακούουν εντολές. Όμως εμείς εδώ δεν λειτουργούμε έτσι, γι’ αυτό έφυγαν», λέει. «Αργότερα, όταν άκουσα για την οργάνωση Hutaree, είπα σε έναν πράκτορα του FBI να τους προσέξουν».

Παρά το βίαιο παρελθόν τους οι πολιτοφυλακές δεν αποτελούν φόβητρο σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του πανεπιστήμιου του Ανατολικού Μίσιγκαν, Τζακ Κέι. «Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι απλοί πολίτες. Μπορεί να είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά δεν πρόκειται για εξτρεμιστές», λέει ο Κέι που μελετά αυτές τις ομάδες από τη δεκαετία του ’80. «Δεν πρόκειται να πάρουμε το νόμο στα χέρια μας», εξηγεί ο Μίρακλ. «Αλλά θέλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι. Η αστυνομία δεν φτάνει. Ο στρατός είναι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Μπορεί να ζούμε σε μια ασφαλή κοινότητα, αλλά κανένα μέρος δεν έχει ανοσία στον κίνδυνο».

Ο 42χρονος ταχυδρόμος λέει ότι η ομάδα τους δεν αποτελείται από θυμωμένους πολίτες. Τον ρωτάω πώς την περιφρουρεί, πώς ξέρει ότι κανένα από τα μέλη του δεν θα χρησιμοποιήσει το όπλο του για κακό σκοπό. Στην τελευταία συνάντησή τους σε ένα εστιατόριο του Μίσιγκαν εμφανίστηκε ένα νέο υποψήφιο μέλος. Αφού ζήτησε το λόγο είπε με σοβαρή φωνή: «Θέλω να σας ανακοινώσω κάτι. Είμαι ο Ιησούς Χριστός». Κανείς δεν τον έδιωξε. Απλά τον αγνόησαν. Όπως λέει ο Μίρακλ δεν πρόκειται να τον δεχτούν. Τι θα συμβεί όμως αν κάποιος δεν είναι το ίδιο ανοιχτός με τα πιστεύω ή τα κίνητρά του; Ο Μίρακλ μου εξηγεί ότι σπάνια χρειάστηκε να ψάξει το ιστορικό κάποιου νέου μέλους. «Ξέρω να κρίνω χαρακτήρες. Αν κάποιος έχει δικό του όπλο συμπεραίνω ότι το έχει αποκτήσει νόμιμα».

Η εκπαίδευση

Ο Μάικ Λάκομαρ είναι μέλος της πολιτοφυλακής εδώ και πέντε χρόνια. Ηθελε να καταταγεί στον στρατό, αλλά δεν μπόρεσε εξαιτίας καρδιακού νοσήματος. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Δεκαπέντε μέλη της πολιτοφυλακής εμφανίστηκαν το πρωί ενός Σαββάτου σε ένα δάσος του Μίσιγκαν οπλισμένοι σαν αστακοί. Λες και με τις σφαίρες τους θα τρόμαζαν τα πεινασμένα σμήνη κουνουπιών που θέριεψαν με την υγρασία. Φορούσαν στολές παραλλαγής και στο στήθος τους είχαν καρφιτσώσει τα ψευδώνυμά τους: «Αρκούδα», «Τρελά μάτια», «Όπλο Μ». Μετά από μια πορεία 3,5 χιλιομέτρων ο Μάικ Λάκομαρ, μέλος της πολιτοφυλακής εδώ και μια πενταετία, αράδιασε μπροστά μου τον εξοπλισμό του. Ένα πιστόλι εννιά χιλιοστών, τέσσερις γεμιστήρες για ΑΚ-47, κράνος κέβλαρ, μάσκα αερίων, μαχαίρι, ασύρματος που πιάνει τις αστυνομικές συχνότητες. «Ξέρω ότι στην Ελλάδα είναι πιο αυστηροί οι νόμοι οπλοκατοχής. Δεν θα συνέβαινε αυτό αν ήταν ακόμα βασιλιάς ο Λεωνίδας», λέει ο Μίρακλ που με βλέπει να σαστίζω στη θέα των όπλων.

Η εκπαίδευση όμως δεν αποτελείται μόνο από περίπατο στο δάσος. Ακολουθεί ιχνηλασία και σκοποβολή σε ειδικό κέντρο. Ο Μάικλ Μιλς, νεοσύλλεκτος στην οργάνωση, περνά με ευκολία τη δοκιμασία: δέκα σφαίρες μέσα στο στόχο. Η γυναίκα του Μίρακλ, η ελληνίδα μετανάστρια Κατρίνα Αγγελούση, έχει φέρει τα παιδιά μαζί της. «Δεν είμαι μέλος της ομάδας, αλλά είναι ωραίο να έχουμε τα παιδιά εδώ. Είναι σα να πηγαίνουν στους προσκόπους. Μαθαίνουν να ανάβουν φωτιά, να στήνουν παγίδες. Πεζοπορούν», μου λέει. Μαζί της βρίσκεται και η μικρή Μοργκάνα. Έχει φέρει και το όπλο της. Σε λίγο θα έρθει και η δική της σειρά να πατήσει τη σκανδάλη.



(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 26 Ιουνίου 2010)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: