Γιαννης Παπαδοπουλος

Το πρώτο βήμα…

In Ρεπορτάζ on Ιουλίου 27, 2010 at 10:42 μμ

Ο Ντέιβ Λουϊζάρ δοκιμάζει το προσθετικό του μέλος. Στα οκτώ του χρόνια πρέπει να μάθει ξανά να περπατά. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Η στιγμή είχε φτάσει. Δυο σπιθαμές πιο πέρα ένα ζευγάρι χέρια ίδρωναν στην αναμονή. Τον καλούσαν κοντά τους, έτοιμα να τον αγκαλιάσουν. Ο Ντέιβ τα κοίταξε διστακτικά. Ήξερε ότι τους χώριζε ένα βήμα. Αλλά δεν ήταν σίγουρος ότι μπορούσε να τα αγγίξει. Δεν τον τρόμαζε η πτώση, αλλά η επανάληψη. Στα οκτώ του χρόνια έπρεπε να ξεκινήσει πάλι από την αρχή: να μάθει να περπατά.

Σε ένα απόγευμα ο Ντέιβ Λουιζάρ έχασε το σπίτι του, τον αδερφό του και δύο άκρα του. Τα σημάδια του σεισμού της Αϊτής θα τον συντροφεύουν για πάντα. Παρά τις πλαστικές, μια χαρακιά διατρέχει ακόμα το μέτωπό του και καταλήγει στην άνω πλευρά του χείλους του. Η μισή του μύτη μοιάζει τσαλακωμένη από τα χαλάσματα και ίσως χρειαστούν κι άλλα χειρουργεία για να φτιάξουν το σχήμα της. Το δεξί του χέρι τελειώνει δέκα εκατοστά κάτω από τον αγκώνα του. Με έναν επίδεσμο να καλύπτει μια πληγή που δε λέει να κλείσει. Το δεξί του πόδι έχει ακρωτηριαστεί πάνω από το γόνατο. Και γύρω από τη μέση του ιμάντες συγκρατούν το προσθετικό του μέλος. Είναι λεπτό σα σκουπόξυλο. Μοιάζει εύθραυστο. Νομίζεις ότι δεν μπορεί να τον στηρίξει.

Εδώ και ένα μήνα ο Ντέιβ βρίσκεται στη Βοστώνη μαζί με τον πατέρα του. Φιλοξενείται στο σπίτι μιας οικογένειας Ελλήνων. Όταν έφτασε από την Αϊτή ήταν ντροπαλός, σχεδόν φοβισμένος στη θέα της μεγαλούπολης. Χαμήλωνε το βλέμμα όταν του μιλούσαν και κυλιόταν στο πάτωμα. Σήμερα στέκεται όρθιος.

Τρεις μέρες στα χαλάσματα

Ο Πέτρος Μοσχόβης, ειδικευόμενος γιατρός στα τμήματα παθολογίας και παιδιατρικής του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης, γνώρισε τον Ντέιβ τον περασμένο Φεβρουάριο. Είχε επισκεφτεί την Αϊτή στα πλαίσια μιας ανθρωπιστικής αποστολής ως εθελοντής της οργάνωσης «Partners in Health». Ένα μήνα πριν την άφιξή του ο σεισμός των επτά βαθμών Ρίχτερ είχε ισοπεδώσει πολιτείες και ζωές. Οι νεκροί ξεπέρασαν τους 200.000.

Ο Ντέιβ θα μπορούσε να είναι σήμερα ένας αριθμός χαμένος στα ερείπια. Τον έσωσε όμως ένα όνειρο. «Ήμουν σε ένα μπαρ με φίλους μου όταν άρχισε να τρέμει η γη», μου λέει ο Λουί Λουϊζάρ, πατέρας του Ντέιβ. «Όταν ηρέμησαν όλα και κάθισε η σκόνη έτρεξα στο σπίτι μου. Βρήκα τη γυναίκα μου να κλαίει. Νόμιζα ότι είχα χάσει τα παιδιά μου. Το επόμενο βράδυ η γυναίκα μου είδε ένα όνειρο στο νοσοκομείο. Είδε ότι τα παιδιά ήταν ζωντανά, ήξερε πού να τα βρούμε. Το πρωί σκάψαμε τα συντρίμια. Πρώτα έσωσα τον Ντέιβ και μετά το 3χρονο αδερφάκι του. Αλλά ήταν αργά για τον 5χρονο γιο μου. Αυτόν δεν μπόρεσα να σώσω».

Οι υποδομές στην πόλη Καμπαρέ όπου ζούσαν οι Λουϊζάρ, αλλά και την πρωτεύουσα Πορτ Ο Πρενς, δεν επαρκούσαν για τον Ντέιβ. Στα νοσοκομεία οι ασθενείς στοιβάζονταν σε σκηνές. Στα κρεβάτια δεν υπήρχαν σεντόνια. Οι συγγενείς κοιμούνταν στο πάτωμα, κάτω από τα ράντζα. Οι διακοπές ρεύματος και νερού ήταν συχνό φαινόμενο. Και ασθένειες όπως πνευμονία, ελονοσία και τέτανος θέριζαν τον πληθυσμό. «Κάθε βράδυ πέθαιναν 10-15 άτομα», θυμάται ο κ. Μοσχόβης που τις νύχτες ήταν υπεύθυνος για 200 ασθενείς. Αν έμενε εκεί ο Ντέιβ ίσως να μην αποκτούσε προσθετικό μέλος ή να μην του έδειχνε κανείς πώς να στηριχθεί σωστά σ’ αυτό το άχαρο σκουπόξυλο.

Η αντάμωση

Η Αριάδνη Νιαβραδάκη, σύζυγος του κ. Μοσχόβη, δεν είχε δει τον Ντέιβ να περπατά. Ούτε να στέκεται όρθιος. Είχε περάσει μαζί του ατέλειωτες ώρες στο πάτωμα του σπιτιού της στο Μπράιτον παίζοντας με Playmobil. Τώρα πήγαινε να τον ανταμώσει στο νοσοκομείο Shriners, στο Σπρίνγκφιλντ, όπου την τελευταία εβδομάδα ο Ντέιβ προσπαθούσε να συνηθίσει τα νέα του προσθετικά μέλη. Η διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο ήταν αμήχανη. Η κ. Νιαβραδάκη είχε φορτώσει το πίσω κάθισμα με παιχνίδια, αναψυκτικά και φαγητά και έσφιγγε με αγωνία το τιμόνι. Άραγε ο Ντέιβ θα έκανε το πρώτο βήμα;

Το νοσοκομείο είχε φιλοξενήσει έξι παιδιά από την Αϊτή με αντίστοιχους τραυματισμούς. Όλοι όμως μιλούσαν για τον Ντέιβ. Τους έκανε εντύπωση το χαμόγελό του και το θάρρος του. Κάθε φορά που έπεφτε γελούσε, σα να έσπαγε πλάκα με τον εαυτό του. «Μου είναι δύσκολο. Ορισμένες φορές δεν αντέχω την πίεση. Όμως αυτός ο μικρός άνδρας μου δίνει δύναμη. Μου λέει να μην ανησυχώ. Μου λέει πως όλα θα πάνε καλά», λέει ο κ. Λουϊζάρ για τον γιό του.

Πριν από το σεισμό ο κ. Λουϊζάρ ήταν πλανώδιος πωλητής πάγου ή μάζευε σκόρπια μεροκάματα στις οικοδομές. Με δυσκολία τάιζε την οικογένειά του (το 25% των παιδιών στην Αϊτή πάσχουν από υποσιτισμό). Όσο βρίσκεται στην Αμερική η γυναικά του και το μικρότερο παιδί του μένουν με συγγενείς στην Αϊτή. Κανείς δεν ξέρει για πόσο ακόμα θα είναι χώρια. Όλα εξαρτώνται από την ταχύτητα της ανάρρωσης του Ντέιβ. Η οικογένεια των Ελλήνων θα τους φιλοξενήσει όσο χρειαστεί. «Τους είμαι ευγνώμων. Τους αισθάνομαι σαν αδέρφια μου», λέει ο κ. Λουϊζάρ.

Ο κ. Μοσχόβης γεννήθηκε στο Σικάγο από Έλληνες γονείς. Σήμερα ζει στη Βοστώνη μαζί με τη γυναίκα του, Αριάδνη Νιαβραδάκη, η οποία μεγάλωσε στη Ν. Αφρική. Όπως λένε, ο ερχομός του Ντέιβ έφερε ζωντάνια στο σπίτι τους. Δεν μιλούν γαλλικά ή την Αϊτινή κρεολή όμως κατάφερναν να συνενοηθούν με νοήματα. Όταν έφτασε η στιγμή να αποχωριστούν για λίγο, μέχρι ο Ντέιβ να ολοκληρώσει τις φυσιοθεραπείες του, δεν υπήρχαν στεγνά μάτια στο σπίτι.

«Θέλω κάποια στιγμή να επιστρέψω στην Αϊτή», λέει ο κ. Μοσχόβης. «Για κάποιο καιρό θα παρέχεται βοήθεια στη χώρα. Τι θα γίνει όμως όταν σβήσουν οι προβολείς; Ελπίζω να μην ξεχαστεί η Αϊτή όπως συνέβει και σ’ άλλα μέρη».

«Θέλω να τον δω να περπατά»

Η Αριάδνη Νιαβραδάκη βρίσκεται κοντά στο πλευρό του Ντέιβ και παρακολουθεί τα πρώτα του βήματα. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Ο Ντέιβ θα χρειαστεί ένα καινούριο μέλος κάθε χρόνο, μου λένε οι γιατροί, αφού βρίσκεται στην ανάπτυξη. Τεχνητά μέλη σαν κι αυτό κοστίζουν χιλιάδες δολάρια. Η Αϊτή όμως είναι η πιο φτωχή χώρα του δυτικού ημισφαιρίου. Τέσσερις στους πέντε πολίτες της ζουν με λιγότερα από δύο δολάρια την ημέρα. Ο κ. Λουϊζάρ δεν θέλει να σκέφτεται τόσο μακροπρόθεσμα. Θέλει, όπως λέει, να δει πρώτα το γιο του να περπατά.

«Πρέπει να διδαχτούμε από το παράδειγμά των Αϊτινών», λέει ο κ. Μοσχόβης. «Είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει σε μεγάλο βαθμό φτώχειας και σκληρής ζωής γι’ αυτό είναι ευγνώμονες για ό,τι έχουν. Αυτό το παιδί τα έχασε όλα κι όμως το βλέπεις να είναι τόσο χαρούμενο. Δυστυχώς εμείς νομίζουμε ότι ο κόσμος μας χρωστάει τα πάντα».

Μόλις έφτασε η κ. Νιαβραδάκη στο νοσοκομείο Shrines ο Ντέιβ στεκόταν στο διάδρομο του δεύτερου ορόφου. Μπροστά του μια νοσηλεύτρια τον καλούσε στην αγκαλιά της -ένα βήμα μακριά. Ο Ντέιβ τέντωσε το προσθετικό του μέλος. Καθώς η φτέρνα του παπουτσιού άγγιξε το πάτωμα το σώμα του έγειρε στα αριστερά. Νόμιζες ότι θα πέσει, αλλά ένα μπαστούνι βάσταξε το βάρος του. Ο Ντέιβ κλείδωσε το τεχνητό μέλος τοποθετώντας το κάθετα στο πάτωμα, χαμογέλασε στη νοσηλεύτρια και σήκωσε το αριστερό του πόδι. Ένα ζευγάρι χέρια έσφιξαν τη μέση του.


(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 27 Ιουλίου 2010. Το ρεπορτάζ έγινε το Μάιο του 2010)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: