Γιαννης Παπαδοπουλος

Μεροκάματο στον καιρό της απεργίας

In Ρεπορτάζ on Σεπτεμβρίου 28, 2010 at 8:10 πμ

Ο Χρύσανθος Καρυτσιώτης ξεκινά για το μεροκάματο στον καιρό της απεργίας. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Ξύπνησε χαράματα, πέρασε με Ι.Χ. δίπλα από τα ακινητοποιημένα καραβάνια φορτηγών και συνάντησε το λαβωμένο του τράκτορα στην Πάτρα για ένα δρομολόγιο που -υπό άλλες συνθήκες- θα ήταν ρουτίνα. Τουλάχιστον αυτή τη φορά είχαν εγγυηθεί ότι ένα περιπολικό θα βρίσκεται συνέχεια στο πλευρό του. Γύρισε το κλειδί στη μίζα και ξεκίνησε για το μεροκάματο στον καιρό της απεργίας.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιάννης Παπαδόπουλος

Τα τελευταία 12 χρόνια η καμπίνα του φορτηγού έχει γίνει δεύτερο σπίτι του. Συνήθως οι οδηγοί δένονται με τα οχήματά τους. Κάποιοι τα βαφτίζουν με ονόματα γυναικών, άλλοι τα φορτώνουν με στολίδια και αναμνήσεις. Ο Χρύσανθος Καρυτσιώτης όμως προτιμά το χώρο του «στεγνό». Η καμπίνα του τράκτορά του είναι λιτή, όπως και τα λόγια του. Απαγορεύει μόνο το τσιγάρο και ζητά –κανονικά- να βγάλεις τα παπούτσια σου για να μην λερώσεις τις μοκέτες. Εργάζεται ως οδηγός σε μεγάλη μεταφορική εταιρεία της Ελλάδας. Σε μία από αυτές που πραγματοποιούν –ορισμένα- δρομολόγιά τους κατά τη διάρκεια της απεργίας.

Τώρα πρέπει να πραγματοποιήσει τη διαδρομή Πάτρα- Πειραιάς. Κουβαλά μπίρες με τελικό προορισμό την Κρήτη. Μεικτό βάρος 40 τόνοι. Κανονικά θα έκανε το δρομολόγιο μόνος, υπό το φόβο επεισοδίων ή επιθέσεων ξεκινά μαζί με άλλα δύο φορτηγά της εταιρείας (το ένα έχει το ίδιο φορτίο, το άλλο μεταφέρει γάλατα στον Ασπρόπυργο) και με συνοδεία αστυνομίας.

Ο αντιστάρ

Με αστυνομική συνοδεία. Το δρομολόγιο θυμίζει πολεμική επιχείρηση.

Το κομβόι ξεκινά στις 12:30 το μεσημέρι από τη βιομηχανική περιοχή της Πάτρας. Στα διόδια του Ρίου το πρώτο περιπολικό δίνει τη σκυτάλη σε άλλο. Στο Αίγιο η συνοδεία αλλάζει ξανά. Συναντώ τα φορτηγά στο ύψος της Ακράτας, σε μία από τις ζώνες αλλαγής και επιβιβάζομαι για το ταξίδι μέχρι τον Πειραιά. Το φορτηγό του κ. Καρυτσιώτη περνάει από την κεφαλή στην ουρά. Στο ραδιόφωνο παίζει ΕΡΑ ΣΠΟΡ. Οι κουβέντες του οδηγού μετρημένες. Δεν έχει συνηθίσει άλλωστε το ταξίδι με παρέα. Στο χέρι του έχει δύο κομποσκοίνια. Το πρόσωπό του είναι σφιγμένο και τα μάτια του κρύβονται πίσω από γυαλιά ηλίου. «Είμαι εδώ γιατί πρέπει να δουλέψω. Επιλογή μου. Δεν με ανάγκασε κανείς», λέει. «Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει στην Ελλάδα ότι το ίδιο δικαίωμα που έχει κάποιος στην απεργία, έχει ο άλλος στην εργασία».

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάει στα Μέσα. Την περασμένη εβδομάδα οι κάμερες τον πολιόρκησαν. Στις 22 Σεπτεμβρίου το φορτηγό του δέχτηκε επίθεση 150 μέτρα έξω από την πύλη της βιομηχανικής περιοχής στην Πάτρα. Ένα αυτοκίνητο του έκοψε το δρόμο. Πέντε άτομα κατέβηκαν με πέτρες και ξύλινες βέργες στα χέρια. «Ήταν λες και έκαναν διαγωνισμό ποιος θα σπάσει περισσότερα», θυμάται ο κ. Καρυτσιώτης. Θύμα τους ήταν ένα ακόμη φορτηγό της ίδιας εταιρείας. Οι ζημιές –μόνο υλικές- κόστισαν γύρω στα 10.000 ευρώ. Σε ένα από τα κανάλια όμως που μίλησε τηλεφωνικά ο κ. Καρυτσιώτης έγραψαν ότι «τον σάπισαν στο ξύλο». «Έλεγα στη μάνα μου στο τηλέφωνο ότι δεν με ακούμπησε κανείς, ότι είμαι καλά. Αλλά δεν με πίστευε. Έπρεπε να βγω ζωντανά την επομένη σε άλλο κανάλι για να πειστεί», λέει.

Ανασφάλεια και ανακούφιση

Το μόνο σημάδι που μαρτυρά τα επεισόδια της περασμένης Τετάρτης είναι μια τρύπα στο δεξί ηχείο μέσα στην καμπίνα. Εκεί χτύπησε μια πέτρα αφού πρώτα έσπασε το διπλό τζάμι από την πλευρά του οδηγού. Σ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ο κ. Καρυτσιώτης είναι νευρικός. Μιλάει κάθε τόσο στο κινητό με τους άλλους δύο οδηγούς ή με έναν συνεργάτη της εταιρείας που τους ακολουθεί με Ι.Χ. Έχει τα τζάμια κλειστά και τις ασφάλειες κατεβασμένες. «Αν γίνει κάτι θα πεις ότι είσαι ξάδερφός μου. Θυμάσαι πώς με λένε, έτσι;» λέει καθώς πλησιάζουμε στα διόδια της Κορίνθου.

Η διαδρομή όμως γίνεται ανεμπόδιστα. Στο Ξυλόκαστρο, την Κόρινθο, το Δαφνί, τα φορτηγά είναι λίγα. Οι απεργοί μοιάζει να τα ‘χουν παρατήσει εκεί. Διακρίνουμε ελάχιστους. Όταν όμως πήγαινε το πρωί στην Πάτρα για να παραλάβει το όχημα ο κ. Καρυτσιώτης λέει ότι η εικόνα ήταν διαφορετική. «Ετοιμαζόμασταν λες και είναι πολεμική επιχείρηση», λέει. Το κομβόι όμως δεν κάνει εκπτώσεις στην πρόληψη. Τα φορτηγά, καλού-κακού, κινούνται στην αριστερή λωρίδα. Φτάνουμε στο λιμάνι μέσω της Πειραιώς στις πέντε το απόγευμα. Ζυγίζεται το φορτηγό και ο κ. Καρυτσιώτης ξεφορτώνει το τρέιλερ στο καράβι. «Ωχ, Χριστέ μου», λέει και ξεφυσά με ανακούφιση. Το δρομολόγιο ολοκληρώθηκε χωρίς απρόοπτα, αλλά με αρκετή δόση ανασφάλειας.

(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 28 Σεπτεμβρίου 2010)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: