Γιαννης Παπαδοπουλος

Το παιχνίδι της συνύπαρξης

In Ρεπορτάζ on Δεκέμβριος 14, 2010 at 8:31 πμ

Στην παιδική χαρά της οδού Κύμης, λίγα τετράγωνα μακριά από αυτή της πλατείας του Αγίου Παντελεήμονα ακούγονται ακόμη παιδικά γέλια. (Φωτογραφία: Enri Canaj)

Είναι µικρότερη από προαύλιο φυλακής. Ασφυκτική σαν ένας φωταγωγός. Πέντε τετράγωνα µακριά από την Πλατεία του Αγίου Παντελεήµονα, χώρο – σύµβολο της σύγκρουσης πολιτισµών στην Αθήνα, υπάρχει µια άλλη παιδική χαρά στην οποία δεν έχει µπει λουκέτο. Στις κούνιες της παιδιά µεταναστών και Ελλήνων µαθαίνουν το παιχνίδι της συνύπαρξης.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιάννης Παπαδόπουλος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Enri Canaj

Σταµατά για µιαν ανάσα. Το τσουλούφι του έχει κολλήσει στο µέτωπο από τον ιδρώτα. Φορά γυαλιά µε παχύ φακό και φόρµες φθαρµένες στα γόνατα. Τόση ώρα, ο 6χρονος Νότης ανεβοκατέβαινε την ίδια τσουλήθρα. Είχε δυο µέρες να βγει έξω. Αλλά ένα απόγευµα Σαββάτου ο πατέρας του ξέκλεψε χρόνο για να τον φέρει στην παιδική χαρά στη συµβολή των οδών Κύµης και Αριστοµένους. Μεθυσµένος από τις σβούρες και το ποδοβολητό, ο Νότης δεν νοιάζεται για το µποτιλιάρισµα στην τσουλήθρα. Ούτε φαίνεται να ανησυχεί που µε τα υπόλοιπα παιδιά δεν µιλά την ίδια γλώσσα. Θέλει να παίξει κι άλλο, όταν του ζητά ο πατέρας του να φύγουν. Αυτό το απόγευµα στην παιδική χαρά ο Νότης και ο πατέρας του είναι οι µόνοι Ελληνες.

Εξακόσια πενήντα µέτρα απέχει αυτό το µέρος από την παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήµονα. Εκεί όπου για περισσότερο από έναν χρόνο έχει µπει λουκέτο. Το σφράγισµά της ήταν για αρκετούς κατοίκους αναγκαίο κακό γιανα διώξουν τον µεγάλο αριθµό µεταναστών που συνωστίζονταν ή κοιµούνταν εκεί – υπό άθλιες συνθήκες υγιεινής. Οµως στην παιδική χαρά – τσέπης της οδού Κύµης, το λουκέτο βγαίνει κάθε απόγευµα από τον δήµο, µετά τις ώρες κοινής ησυχίας. Εδώ το παιχνίδι επιτρέπεται σε κάθε εθνικότητα.

«Χωράνε όλοι»

Το λουκέτο βγαίνει κάθε απόγευμα από το δήμο για να παίξουν τα παιδιά.

«∆εν έχουµε άλλες επιλογές στη γειτονιά. Και ο γιος µου θέλει να ξεδώσει», λέει ο κ. Θανάσης, πατέρας του Νότη. Φορά µαύρο πουκάµισο, τζιν παντελόνι και δερµάτινα παπούτσια. ∆ούλευε για χρόνια σε κατασκευαστικά έργα στο Κουβέιτ, το Ντουµπάι, τη Συρία. Η εικόνα των παιδιών από το Αφγανιστάν και το Ιράν στην παιδική χαρά δεν τον ξενίζει. «Και τα άλλα παιδιά πρέπει να παίξουν. ∆εν αντέχουν κλεισµένα στα υπόγεια. Εδώ χωράνε όλοι», λέει.

Ο κ. Θανάσης (αρνήθηκε να δώσει το επώνυµό του) δεν είναι ο µόνος γονέας εδώ. Ο Αφγανός Αµπντουλά Χασάν έχει φέρει τα επτά παιδιά του. Εχει παχύ µαύρο µουστάκι και αντί για τζιν έχει συνδυάσει το λευκό του πουκάµισο µε παντελόνι φόρµας. Μιλά στα αγγλικά. Αλλωστε µετρά λιγότερο από µήνα στην Ελλάδα. «Φύγαµε από την πατρίδα µας γιατί προσπάθησαν να απαγάγουν έναν από τους γιους µου. ∆ούλευα για µια βρετανική ΜΚΟ, τη MSI, και γι’ αυτό δεν ήµασταν ασφαλείς», λέει. ∆εν έχει κάνει σχέδια για το µέλλον. Προσπαθεί να βρει δουλειά. ∆εν ξέρει αν θα φύγει γι’ αλλού. Για την ώρα τα παιδιά του θέλουν να παίξουν. Το δωµάτιο που µοιράζεται η εννιαµελής οικογένεια για 300 ευρώ τα πνίγει. Στην παιδική χαρά της Κύµης δεν τους εγκλωβίζουν τέσσερις τοίχοι.

«Πώς να παίξει µε τους µαύρους;»

Αυτός είναι ένας από τους ελάχιστους αδόµητους χώρους του Αγίου Παντελεήµονα. Στο 6ο δηµοτικό διαµέρισµα της Αθήνας αντιστοιχούν µόλις 0,5 τ.µ. πρασίνου ανά κάτοικο. Η παιδική χαρά – µία από τις 143 της Αθήνας – πνίγεται από τις οικοδοµές της αντιπαροχής. Ο κοινωνιολόγος Σταµάτης Βενέτης µεγάλωσε στην περιοχή. Αλλά δεν θυµάται τα στενά που οδηγούν µαιανδρικά στην παιδική χαρά. «Επαιζα στην πλατεία και τη δική της παιδική χαρά. Ή κλείναµε µε τους φίλους µου τους γύρω δρόµους τότε που δεν υπήρχαν πολλά αυτοκίνητα και παίζα µε ποδόσφαιρο», λέει.

Ασφυκτική, μικρή, σα μια φυλακή. Σε μία πυκνοδομημένη γειτονιά όμως η παιδική χαρά της οδού Κύμης είναι πολυτέλεια.

Στα χρόνια του η παιδική χαρά ήταν αµιγώς ελληνική. Οπως τονίζει η σηµερινή συνύπαρξη παιδιών διαφορετικών εθνικοτήτων σε αυτό τον χώρο µπορεί να αποβεί γόνιµη. Αυτό που µετρά όµως περισσότερο είναι οι σχέσεις τους στο σχολείο ή οι συµπεριφορές σε ένα αµφίδροµο παιχνίδι όπως είναι το ποδόσφαιρο. «Στις ηλικίες της παιδικής χαράς µετρά η στάση των γονιών που βρίσκονται εκεί. Ο φόβος τους – αν υπάρχει – µεταδίδεται και στα παιδιά τους», λέει.

Εκείνο το απόγευµα, στην παιδική χαρά της οδού Κύµης, µια γυναίκα από την Αλβανία κοντοστάθηκε στην είσοδο. Τα δύο φώτα της παιδικής χαράς δεν είχαν ανάψει. Οι κίτρινες λάµπες του δρόµου όµως επέτρεπαν σε 20 παιδιά να ξεφαντώσουν στις τέσσερις κούνιες και τη µία τσουλήθρα. Η γυναίκα κοίταξε από την καγκελόπορτα και τράβηξε το χέρι της 9χρονηςκόρης. ∆εν την πείραξε η πολυκοσµία – σε αυτή την γκρίζα γειτονιά η αναµονή για το παιχνίδι είναι για τους γονείς βάσανο που αναγκάζονται να υποµένουν. Κάτι άλλο την προβληµάτιζε. «Πώς να µπω µέσα;» είπε όταν τη ρωτήσαµε γιατί φεύγει. «∆εν βλέπεις τι γίνεται; Πώς να παίξει το παιδί µου µε τους µαύρους;».

(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 14 Δεκεμβρίου 2010)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: