Γιαννης Παπαδοπουλος

«Η αναπηρία με έκανε να ωριμάσω»

In Ρεπορτάζ on Σεπτεμβρίου 30, 2011 at 11:16 πμ

Στα 17 του ο Χρήστος Κάπελλας έπρεπε να μάθει ξανά να περπατά. Στα 29 του, έπειτα από μετάλλια και ρεκόρ, κάνει και πάλι όνειρα για συμμετοχή σε Παραολυμπιακούς Αγώνες (Φωτογραφία: Αλεξία Τσαγκάρη)

Τι κι αν έχουν περάσει χρόνια. Κάθε πρωί ο Χρήστος Κάπελλας νιώθει την ίδια κρυάδα. Κάθεται στο κρεβάτι του, ξετυλίγει μια θήκη από σιλικόνη και τη βάζει στο αριστερό του γόνατο. Η σκέψη του ταξιδεύει σε εκείνη τη βόλτα. Τοποθετεί στη θήκη μια μικρή ασημένια βίδα και τη θηλυκώνει σε ένα καλούπι. Θυμάται την ταχύτητα, τη στροφή, το δέντρο. Στιγμιαία αναλαμπή. Κρατάει λιγότερο από μισό λεπτό – όσο χρειάζεται για να φορέσει το τεχνητό του πόδι.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιάννης Παπαδόπουλος

Οταν κινείται ξεγελά ακόμη και τα πιο έμπειρα μάτια. Ισια πλάτη, αεράτος βηματισμός, καμία υποψία ύπαρξης προσθετικού μέλους. Ούτε σύρσιμο ούτε σπάσιμο ή κόπος. Στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», όπου δουλεύει ως τηλεφωνητής, υπήρχαν γιατροί που δεν είχαν διακρίνει την αναπηρία του. Στον στίβο όμως, όταν προπονείται, αποκαλύπτεται το προσθετικό του μέλος. Μια μαύρη λάμα από ανθρακόνημα που στηρίζει τα όνειρά του. Τον βλέπεις να τρέχει με αυτήν, να κάνει άλματα και ασκήσεις ισορροπίας. Ενα ξένο σώμα που το έκανε δικό του.
Ο Χρήστος Κάπελλας είναι ο μοναδικός αθλητής στίβου στην Ελλάδα που η περίπτωσή του θυμίζει αυτή του Οσκαρ Πιστόριους, του νοτιοαφρικανού δρομέα που θα λάβει μέρος το ερχόμενο Σαββατοκύριακο – για πρώτη φορά στην ιστορία – σε παγκόσμιο πρωτάθλημα αρτιμελών. Ο Πιστόριους τρέχει στα 400 μ. και έχει ακρωτηριαστεί και στα δύο πόδια κάτω από το γόνατο. Ο Χρήστος είναι άλτης μήκους και ύψους – ό,τι πιο κοντινό υπάρχει αγωνιστικά στα σπριντ αφού και γι’ αυτόν απαιτούνται ασκήσεις ταχύτητας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δρομέας με τεχνητό κάτω άκρο. «Εγώ όμως δεν αποζητώ να αγωνιστώ απέναντι σε αρτιμελείς», λέει ο Χρήστος Κάπελλας και σηκώνει το αριστερό μπατζάκι της φόρμας του σε μια πρόσφατη συνάντησή μας στο προπονητήριο του ΟΑΚΑ. «Αυτός είμαι. Αυτή είναι η κατηγορία μου. Εχω κομμένο πόδι και θα παραμείνει έτσι». Ο Πιστόριους έχασε τα πόδια του όταν ήταν 11 μηνών. Ηταν πολύ μικρός για να αντιληφθεί την απουσία τους. Ο Χρήστος όμως στα 17 του έπρεπε να μάθει να περπατάει ξανά.

ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ. Ηταν Δεκέμβρης του 1999 όταν συνέβη το ατύχημα. Ο συνεπιβάτης του στη μηχανή φοβήθηκε σε μια στροφή και έγειρε το σώμα του απότομα, ο Χρήστος Κάπελλας έχασε τον έλεγχο και χτύπησε σε ένα δέντρο. Εκανε Χριστούγεννα στο ΚΑΤ, όπου οι γιατροί τον ακρωτηρίασαν. «Εκείνο το τροχαίο ήταν τιμωρία και ευχή. Με προσγείωσε, με ωρίμασε πιο γρήγορα. Πλέον εκτιμώ ό,τι έχω», λέει.
Τα τροχαία με μηχανάκια είναι από τις πρώτες αιτίες ακρωτηριασμού σε νέους ανθρώπους, σύμφωνα με τον Αγγελο Χρονόπουλο, τον προσθετικό-ορθοτικό που ανέλαβε να φτιάξει τα τεχνητά μέλη του Χρήστου. Εχει πολλούς πελάτες σαν κι αυτόν. Λάτρεις της ταχύτητας. Κάποιοι δεν σταμάτησαν να καβαλούν μηχανές. Και ένας από αυτούς σκοτώθηκε σε δεύτερο τροχαίο. Τα ασφαλιστικά ταμεία καλύπτουν σε αναπήρους ένα απλό προσθετικό μέλος, ικανό να καλύψει τις βασικές ανάγκες τους σε περπάτημα. Ο Χρήστος όμως χρειάζεται πιο εξελιγμένες κατασκευές για να ανταποκριθεί στις προπονητικές απαιτήσεις. Τα δικά του μέλη στοιχίζουν 7.000-10.000 ευρώ. Ενα από αυτά το χρησιμοποιεί όταν κάνει βάρη. Είναι ειδικά σχεδιασμένο για να αντέξει τα 150 κιλά πλάτη που σηκώνει. Το άλλο, το «δρεπάνι», είναι μια λάμα που καταλήγει σε καρφιά, παρόμοια με αυτές του Πιστόριους. Είναι φτιαγμένη για ταχύτητες. Οταν τη φορά πρέπει να κρατά κόντρα με το καλό του πόδι. Τον ωθεί μπροστά αφού μοιάζει με ελατήριο που μόλις πέσει πάνω του βάρος βρίσκεται σε διαρκή ταλάντωση.
Ο 29χρονος άλτης έχει σπάσει τέσσερα προσθετικά μέλη. Κανονικά πρέπει να τα αντικαθιστά κάθε τρία χρόνια – αν όχι συχνότερα. Η θήκη σιλικόνης που βάζει για να μην τραυματίζεται το ακρωτηριασμένο μέλος του από την πίεση κοστίζει 1.500 ευρώ και έχει διάρκεια ζωής επτά με οκτώ μήνες. Το ΙΚΑ όμως του δίνει 700 ευρώ για την αντικατάστασή της κάθε ενάμιση χρόνο. Πριν από μερικά χρόνια άγνωστοι είχαν διαρρήξει το σπίτι του. Είχαν κλέψει και την τσάντα με τα προσθετικά του μέλη. Φεύγοντας όμως την άνοιξαν, τα είδαν και την πέταξαν στην αυλή.
Χρειάστηκαν περίπου δεκαπέντε μέρες για να μάθει ο Χρήστος Κάπελλας να βαδίζει με τεχνητό μέλος. Οταν τον είχε πρωτοδεί ο Αγγελος Χρονόπουλος τον είχε εντυπωσιάσει η ψυχραιμία του. «Εκανε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Λες και δεν του έλειπε κάτι», θυμάται. «Τον παρότρυνα τότε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Θα τον βοηθούσε και στο περπάτημα και στη ζωή του».

Στόχος του είναι η συμμετοχή στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. (Φωτογραφία: Αλεξία Τσαγκάρη)

Το 2002 άρχισε τον στίβο. Προπονητής του είναι μέχρι σήμερα ο Δημήτρης Σκλαβούνος, παλιός άλτης στο ύψος και ένας από τους πρωτεργάτες του αθλητισμού για άτομα με αναπηρίες στην Ελλάδα. Είναι ψηλός, στεγνός, με αυστηρό βλέμμα και συμμετρικά κομμένο μουστάκι. Δύο πράγματα απαιτεί από τους αθλητές του: «Πειθαρχία και τσαμπουκά». Θυμάται ότι τον πρώτο καιρό ο Χρήστος άλλαζε τα προσθετικά μέλη του στα κρυφά, για να μην τον δουν οι άλλοι αθλητές. Με τον καιρό όμως, κάνοντας προπονήσεις πλάι σε αρτιμελείς -ανάμεσά τους και τον πρωταθλητή του μήκους Λούη Τσάτουμα – η ντροπή έσβησε. «Ο αθλητισμός κάνει θαύματα», λέει ο 62χρονος προπονητής. «Δεν είναι απλά οι επιδόσεις που κυνηγάς. Αλλά το πάρε – δώσε, η επικοινωνία με άλλους ανθρώπους».
Το πρώτο άλμα του Χρήστου Κάπελλα ήταν με κουτσό. Τέσσερις διασκελισμοί για να περάσει το 1,48. Οταν έμαθε να χρησιμοποιεί το «δρεπάνι» έφτασε μέχρι το 1,83 που ήταν και πανευρωπαϊκό ρεκόρ στην κατηγορία του το 2007. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο. Στόχος του τώρα είναι η αντίστοιχη διοργάνωση στο Λονδίνο το ερχόμενο καλοκαίρι.
Οι προπονήσεις του είναι συχνά εξοντωτικές. Εχει αγωνιστεί, όπως λέει, με ραγισμένο κόκαλο στο ακρωτηριασμένο του άκρο, το οποίο είχε δέσει σφιχτά με επίδεσμο για να περιορίσει τον πόνο. «Δεν χρησιμοποίησε ποτέ την αναπηρία του σαν πρόφαση ή δικαιολογία για να τα παρατήσει ή να διακόψει την προσπάθεια», λέει Δημήτρης Σκλαβούνος.
«Αν χρειαστώ κάτι, θα το κάνω μόνος μου. Δεν θα ζητήσω βοήθεια», λέει ο 29χρονος αθλητής. Βοήθεια προσφέρει όμως σε άλλους όποτε χρειαστεί. Εχει επισκεφθεί πολλούς ακρωτηριασμένους ασθενείς σε νοσοκομεία και έχει μοιραστεί την εμπειρία του. Ηθελε να κάνει το ίδιο και σε σχολεία, αλλά τελικά δεν τον δέχτηκαν σε κάποιο. «Μπορεί να θεώρησαν ότι θα είναι σοκαριστικό για τα παιδιά να αντικρύσουν αυτή την εικόνα», λέει. Θυμάται ένα περιστατικό πριν από μερικούς μήνες, όταν είδε έναν νέο με κομμένο πόδι σε αναπηρικό καροτσάκι. Ζήτησε από την κοπέλα του να περιμένει. Τον πλησίασε, του συστήθηκε και άρχισε να χοροπηδά και να τρέχει μπροστά του. Ο νεαρός στο αμαξίδιο έβλεπε απορημένος έναν άγνωστο κοντά στο 1,80 ύψος, κοντοκουρεμένο και με διαμαντάκι στο αυτί να κάνει ζογκλερικά. Τότε ο Χρήστος Κάπελας σήκωσε το παντελόνι του και έδειξε το τεχνητό του πόδι. «Βλέπεις; Μην απελπίζεσαι φίλε μου. Κι εσύ μια μέρα θα είσαι όπως είμαι εγώ», του είπε.

(Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ στις 25 Αυγούστου 2011)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: