Γιαννης Παπαδοπουλος

Η φωλιά της απαξίωσης

In Ρεπορτάζ on Μαρτίου 25, 2012 at 3:18 μμ

Ένας μετανάστης ξεσπάει σε λυγμούς στις ερειπωμένες εγκαταστάσεις της Πειραϊκής- Πατραϊκής. (Φωτογραφία: Enri Canaj)

Ήταν κάποτε η ναυαρχίδα της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας. Στις εγκαταστάσεις της όμως υφάνθηκε μια ιστορία απαξίωσης. Παρόμοια με αυτή της Ελλάδας. Η Πειραϊκή- Πατραϊκή εξελίχθηκε σε μηχανισμό εξυπηρέτησης κομματικών συμφερόντων και σκαλοπάτι της αποβιομηχάνισης. Σήμερα, οι αναξιοποίητες εγκαταστάσεις της φιλοξενούν τα όνειρα μεταναστών που προσπαθούν να δραπετεύσουν στην Ευρώπη.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιάννης Παπαδόπουλος

Δεν κάνουν βήμα μέσα. Το πάτωμα των παλιών γραφείων του συνδικαλιστικού τους σωματείου «Η Αλληλεγγύη» έχει ναρκοθετηθεί με ανθρώπινα περιττώματα. Στην είσοδο βρίσκουν ένα πανό. Το περιεργάζονται σα να ψαχουλεύουν στο παρελθόν τους. «Φτάνει πια», γράφει. «Η ανεργία πνίγει την Πάτρα». Οι δύο άντρες κοιτάζουν ολόγυρα αναζητώντας κι άλλες γνώριμες εικόνες. Η Πειραϊκή- Πατραϊκή ήταν η βιομηχανία που τους έθρεφε για χρόνια πριν ξεβράσει στην πόλη εκατοντάδες ανέργους. Στον τοίχο απέναντι αντικρίζουν ένα σύνθημα στα αραβικά: «Ήμουν και εγώ εδώ». Δίπλα του παντελόνια και μπλούζες στεγνώνουν σε ένα καλώδιο που γλίτωσε το πλιάτσικο. Και στην αυλή σκουριάζουν κατασχεμένες νταλίκες πάνω στις οποίες μετανάστες χωρίς νόμιμα χαρτιά επιχείρησαν το σάλτο της απόδρασης προς τη Δύση.

Σε λαγούμια κρύβονται πολλοί μετανάστες στο παλιό εργοστάσιο. Ρισκάρουν τη ζωή τους για να ξεφύγουν από ελέγχους της αστυνομίας. (Φωτογραφία: Enri Canaj)

Τίποτα δεν τους θυμίζει το εργοστάσιο που σαν σφύριζε η λήξη της βάρδιας έστελνε στους γύρω δρόμους των προσφυγικών συνοικιών κορίτσια με μπαμπάκι στα μαλλιά. Μόνο εκείνο το πανό είναι δικό τους. Μαρτυρά τα τελευταία στάδια της πτώσης μιας βιομηχανίας, η ιστορία της οποίας υφάνθηκε με τα ίδια συστατικά της απαξίωσης που έντυσαν το ελληνικό κράτος. Από τα χρόνια της ανάπτυξης η Πειραϊκή- Πατραϊκή είχε περάσει στην κακοδιαχείριση, την κρατικοποίηση και τους πελατειακούς διορισμούς για να φτάσει στο λουκέτο. Ήταν το πρώτο κομμάτι στο ντόμινο της αποβιομηχάνισης που ευνούχισε τον παραγωγικό τομέα και διαμόρφωσε έναν υδροκέφαλο κλάδο παροχής υπηρεσιών. Η περιουσία της λεηλατήθηκε ή πουλήθηκε. Οι εγκαταστάσεις της δεν έχουν αξιοποιηθεί εδώ και δύο δεκαετίες. Σήμερα στα λαγούμια και στα ντουβάρια της φωλιάζουν ασυνόδευτοι ανήλικοι και νέοι. Μετανάστες όλοι τους, εγκλωβισμένοι σε μια χώρα αδύναμη να διασταυρώσει τις ιστορίες τους, να τους απορροφήσει ή να τους στείλει με ασφάλεια στις πατρίδες τους.

Η ΦΟΥΣΚΑ. «Εμείς γευτήκαμε πρώτοι αυτό που ζει σήμερα όλη η Ελλάδα», λέει ο Νίκος Γατομάτης, παλιός εργαζόμενος και συνδικαλιστής στην Πειραϊκή- Πατραϊκή. «Το σύνθημά μας το ’90, όταν έκλεινε το εργοστάσιο, ήταν: ‘‘Εσείς που μας κοιτάτε κάποτε σαν κι εμάς θα πεινάτε’’. Είχαμε δίκιο. Μετά το λουκέτο πολλοί δεν βρήκαν το βηματισμό τους». Ήταν ένας από τους τελευταίους που έφυγαν, το 1996, όταν αποφασίστηκε το οριστικό κλείσιμό του. Η κλωστοϋφαντουργία είχε σταματήσει τη δραστηριότητά της από το ΄92, ωστόσο κάθε τόσο συντηρούνταν τα μηχανήματα και οι εργαζόμενοι ήλπιζαν ότι με πορείες, διαπραγματεύσεις και καταλήψεις κτιρίων θα μπορούσαν να αναστήσουν την επιχείρηση. «Άμα δεν κλάψει το παιδί η μάνα δεν το ταΐζει», λένε παλιοί αγωνιστές για τις κινητοποιήσεις εκείνης της περιόδου. Μετά από οικειοθελείς αποχωρήσεις οι απολυμένοι έφτασαν τους 1.850. Περίπου 500 εντάχθηκαν σε πρόγραμμα πρόωρης συνταξιοδότησης (στα 55 έτη οι άντρες και στα 50 οι γυναίκες) με 125.000 δραχμές το μήνα. Άλλοι τόσοι (μέλη του σωματείου μόνο) έλαβαν έκαστος από 2,5 εκατομμύρια δραχμές ως ποσό επαγγελματικής αποκατάστασης. Το επένδυσαν σε καφενεία, ψιλικατζίδικα, περίπτερα ή μισές άδειες ταξί. Το πακέτο στήριξης τότε από την πολιτεία είχε φτάσει τα οκτώ δισεκατομμύρια. «Όλα αυτά ήταν φούσκες. Αυτό πληρώνουμε σήμερα. Από την παραγωγή περάσαμε στην παροχή υπηρεσιών», σχολιάζει ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πάτρας, Ιωάννης Σουβαλιώτης. Τα στοιχεία τον επιβεβαιώνουν. Μέσα στο 2011 άνοιξαν 1.549 νέα εμπορικά καταστήματα και 1.731 διαγράφηκαν από τα μητρώα του Επιμελητηρίου Αχαΐας. Το ισοζύγιο ήταν για πρώτη φορά αρνητικό.

Ένας από τους μετανάστες που κατάφερε να φύγει στη Γαλλία άφησε στο παλιό εργοστάσιο τη φωτογραφία του για να δίνει ελπίδα σε όσους έμειναν πίσω. (Φωτογραφία: Enri Canaj)

Δεκαετίες πριν λίγοι προέβλεπαν αυτή την κατάληξη. «Η Πειραϊκή- Πατραϊκή ήταν μια κρατικοδίαιτη επιχείρηση, με μονοπωλιακό χαρακτήρα. Όλες οι ποδιές των μαθητριών στη χώρα φτιάχνονταν εκεί. Ακόμα και όταν λειτουργούσε ως ανώνυμη εταιρεία, οι εργαζόμενοι αισθάνονταν πιο ασφαλείς από το να δουλεύουν στο δημόσιο. Έλεγαν ότι το εργοστάσιο ‘‘είναι κράτος’’», αναφέρει ο Θανάσης Κούστας, ειδικός σύμβουλος στο Επιμελητήριο Αχαΐας. Το ’60 η επιχείρηση είχε 3.900 υπαλλήλους, 16 εκατομμύρια δολάρια έσοδα πωλήσεων, ένα εργοστάσιο στο Χαρτούμ και συμβόλαιο δεκαετίας προς 300.000 δολάρια το χρόνο για να εκπαιδεύει Σουδανούς στη νηματουργία. Εντυπωσιασμένη από την επιτυχία της εταιρείας η ελληνική κυβέρνηση επιχορηγούσε τότε τους αγρότες να αλλάξουν καλλιέργεια από σιτάρι σε βαμβάκι. Τυφλά ανοίγματα και σπατάλες χρέωσαν τελικά τη βιομηχανία με 50 δισεκατομμύρια δραχμές. Το 1984 κρατικοποιήθηκε με την υπαγωγή της στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων. Μια εξέλιξη όμως που τη βύθισε πιο βαθιά στην ύφεση.

Το 1985 πριν από τις εκλογές προσλαμβάνονται για ψηφοθηρικούς λόγους στο εργοστάσιο της Πάτρας άλλοι 500 εργαζόμενοι, οι «12ωρίτες». Δούλευαν τις Τετάρτες ένα οκτάωρο και δύο 12ωρα τα σαββατοκύριακα. «Δεν άκουσαν τις αντιρρήσεις μου τότε και άλλες φωνές σύνεσης. Έλεγα πως όταν έχουμε μια σωστική λέμβο στην οποία χωράνε 20 άτομα και έχει πάνω της 30, αν προσθέσεις άλλους δέκα θα βουλιάξει», θυμάται ο Γιώργος Ρώρος, συνδικαλιστής με το ΚΚΕ Εσωτερικού τότε σε άλλη βιομηχανία, πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πάτρας σήμερα. Την εποχή εκείνη τον πρώτο λόγο στο Εργατικό Κέντρο της πόλης είχε η ΠΑΣΚΕ. Συνδικαλιστική οργάνωση που διαμόρφωνε για χρόνια τα κομματικά τεκταινόμενα στο χώρο του ΠΑΣΟΚ. Στις αιτιάσεις του Ρώρου και άλλων ομοϊδεατών απαντούσαν τότε οι αντίπαλοί του ότι «η αριστερά είναι υπέρ της ανεργίας».

Από την ανεργία δεν γλίτωσε τελικά ο Τριαντάφυλλος Μασμανίδης, ένας από τους τελευταίους εργαζόμενους της Πειραϊκής- Πατραϊκής. Μαζί με άλλους 12 συναδέλφους του έγινε προσωρινά φύλακας των εγκαταλειμμένων εγκαταστάσεων. Συγκέντρωσε λίγα επιπλέον ένσημα και ελπίζει σε σκόρπια μεροκάματα από ανακαινίσεις που γίνονται στο παλιό εργοστάσιο. Το 2003 το οικόπεδο των 194 στρεμμάτων αγοράστηκε από τον Οργανισμό Λιμένος Πατρών. Σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο του Ο.Λ.Π.Α. Α.Ε. Κώστα Πλατυκώστα, η παλιά βιομηχανία θα αξιοποιηθεί ως Εμπορευματικό Πάρκο και ήδη προχωρούν διαδικασίες για ενοικιάσεις χώρων σε επιχειρήσεις και υπηρεσίες.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. Εδώ και σχεδόν ενάμισι χρόνο όμως στο κουφάρι της Πειραϊκής- Πατραϊκής έχουν εγκατασταθεί περίπου 400 μετανάστες από χώρες της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Δώδεκα ετών ο μικρότερος, στα 40 ο μεγαλύτερος. Σε παλιά μηχανοστάσια που μυρίζουν λάδι και σκουριά και ανήλιαγα δωμάτια που θυμίζουν κατακόμβες έστησαν το κατάλυμά τους. Ήθελαν να είναι προσωρινό. Έγινε μόνιμο. Τα αυστηρά μέτρα αστυνόμευσης στο λιμάνι δεν τους επιτρέπουν να γαντζωθούν από τις νταλίκες και να περάσουν απέναντι, στην Ιταλία. Κάποιοι τα κατάφεραν. Για να τους πιάσουν οι Ιταλοί, να τους στείλουν πίσω και να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος της απόδρασης.

Ύπνος στο στρώμα της ανέχειας για έναν ανήλικο Αφγανό μετανάστη. (Φωτογραφία: Enri Canaj)

Ο 35χρονος Μαροκινός Αλέμ Ιμπραχίμ είναι ο πιο πρόσφατος ένοικος του εργοστασίου. Μετράει 15 μέρες εκεί. Στην πατρίδα του δούλευε στην οικογενειακή επιχείρηση, κατάστημα με ηλεκτρονικά. «Βγάζαμε 15 ευρώ μεροκάματο. Ήταν καλά. Φίλοι όμως έλεγαν ότι στην Ευρώπη ήταν καλύτερα. Γι’ αυτό έφυγα και σήμερα μετανιώνω», λέει. Περισσότερο καιρό έχει εκεί ο γείτονάς του, Μοχάμεντ Ιχμούντ, ο «φιλόσοφος» της Πειραϊκής- Πατραϊκής. Έχει κατσαρά μαλλιά, γλυκό χαμόγελο και μελανιασμένα χείλη. «Δεν θέλω να μας βλέπουν σαν σκουπίδια. Ψάχνουμε και εμείς καλύτερη ζωή», λέει και στα χέρια του κουβαλά ένα βιβλίο του Ζαν Πολ Σαρτρ στα γαλλικά. Στα σκουπίδια ψάχνουν οι περισσότεροι μετανάστες του εργοστασίου το φαγητό τους. Άλλοι αράζουν έξω από τα σούπερ μάρκετ της Ακτής Δυμαίων και κουβαλούν τα ψώνια των Ελλήνων μέχρι τα αυτοκίνητα με αντάλλαγμα λίγα κέρματα. Σκοτώνουν τον άπειρο χρόνο της αναμονής μέχρι το επόμενο σαλπάρισμα παίζοντας ποδόσφαιρο, χαρτιά, ή στήνοντας τη δική τους γωνιά στη βιομηχανία. Αποκαλούν αυτό το μέρος νεκροταφείο. Στις 3 Ιανουαρίου έγινε ο τάφος για έναν από αυτούς. Εκείνο το βράδυ ο Αφγανός Σουγκάρ Ισμαλάι είχε ανάψει μέσα σε μια κατασχεμένη νταλίκα φωτιά για να ζεσταθεί. Πέθανε από τις αναθυμιάσεις. Η ιατροδικαστική υπηρεσία Πατρών δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα την έκθεσή της. Στο σώμα του 20χρονου όμως ανιχνεύθηκαν μεγάλες ποσότητες μονοξειδίου του άνθρακα. Την περασμένη Δευτέρα άλλος ένας μετανάστης σκοτώθηκε. Παρασύρθηκε από φορτηγό στο οποίο είχε επιχειρήσει να κρυφτεί.

Αυτές οι νταλίκες κουβαλούν τις ελπίδες των μεταναστών για φυγή. Κάποιοι ρισκάρουν μόνοι τους για να τρυπώσουν μέσα. Άλλοι πληρώνουν. Όπως λένε μετανάστες της Πειραϊκής- Πατραϊκής ανάμεσά τους υπάρχουν και τρεις διακινητές. Μετανάστες και εκείνοι. Τους έχουν δώσει 2.000- 2.900 ευρώ σε καταστήματα στην Αθήνα. Αφού εισπράξουν οι διακινητές αναλαμβάνουν να παραβιάσουν πόρτες φορτηγών στην Πάτρα για να τους βάλουν μέσα. Πρόσφατα ένας διακινητής άνοιξε τρύπα σε μια νταλίκα και έβαλε κρυφά μέσα 18 ανθρώπους. Δεν ήξερε κανείς στο εργοστάσιο αν είχαν φτάσει στον προορισμό τους. Περίμεναν ακόμα κάποιο τηλεφώνημα.

Οι Αρχές έχουν ζητήσει από τους μετανάστες να εγκαταλείψουν τις εγκαταστάσεις. Τους είπαν να μεταφέρουν την ανέχειά τους στο επίσης παρατημένο εργοστάσιο της Pirelli, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα. Οι περισσότεροι όμως δεν θέλουν να μετακινηθούν. Η Πειραϊκή- Πατραϊκή είναι το καλύτερο πόστο κοντά στο Νότιο Λιμένα. Στην πύλη της βιομηχανίας, συνεργεία βάφουν δύο κεντρικά κτίρια. Παραφωνία στην εγκατάλειψη. Οι απολυμένοι της επιχείρησης, Νίκος Γατομάτης και Τριαντάφυλλος Μασμανίδης μόλις έχουν ολοκληρώσει τη βόλτα τους στις παλιές εγκαταστάσεις. Κοντοστέκονται στην είσοδο και χαιρετιούνται με την ευχή: «Να ‘ναι βαμβάκι ο δρόμος».

Το ντόμινο της αποβιομηχάνισης

Από τη χρυσή εποχή της ανάπτυξης και των εξαγωγών στα χρέη και τα λουκέτα

Ήταν μια επιχείρηση που κατείχε πολλές πρωτιές. Έγινε η πρώτη ανώνυμη εταιρεία που ιδρύθηκε στην Πάτρα το 1924. Η πρώτη που αργότερα εγκατέστησε ντιζελοκίνητη μηχανή 50 ίππων και αυτοματοποίησε το σύστημά της με τεχνολογία της IBM. Ήταν όμως και εκείνη που έσυρε το χορό της αποβιομηχάνισης.

Ξεκίνησε ως ομόρρυθμη Πατραϊκή Εμποροβιομηχανική Εταιρεία το 1919 με ιδιοκτήτες τους Χριστόφορο Κατσάμπα και Σταμούλη Στράτο. Στην αρχή παρασκεύαζε κάλτσες. Με τα χρόνια πέρασε στην κατασκευή υφασμάτων. Το 1933 συγχωνεύθηκε με τη θυγατρική της Πειραϊκή για να εξασφαλίσει δάνεια από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και να γλιτώσει τη χρεοκοπία. Ακολουθεί περίοδος ακμής. Παράγει τον αλατζά, ύφασμα από το οποίο έφτιαχναν ρόμπες για τις νοσοκόμες, φορέματα και πουκάμισα. Τον χασέ που χρησίμευε στη δημιουργία σεντονιών και εσωρούχων και τη φασκιά που χρησιμοποιούνταν στο φάσκιωμα των μωρών. Τα προϊόντα της ταξίδευαν σε όλη την Ευρώπη. «Θυμάμαι ακόμη τα μπλουτζίν της Πειραϊκής- Πατραϊκής που έβλεπα στις βιτρίνες της Πράγας και της Βουδαπέστης το ’60- ’70 όταν ταξίδευα στην Ευρώπη», λέει ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, Αθανάσιος Σαφάκας. Εκείνη την περίοδο το προσωπικό του εργοστασίου ήταν μοιρασμένο σε άντρες και γυναίκες. Η εργοδοσία έδινε επιδόματα παραγωγής και οι εργαζόμενοι απασχολούνταν οκτώ ώρες ημερησίως με την υπερωρία να αμείβεται στο 75% του ημερομισθίου για κάθε ώρα. Ενδεικτική του εργασιακού κλίματος είναι η δήλωση της παλιάς εργαζόμενης Μαργαρίτας Αργυρού, όπως την κατέγραψε σε ευρωπαϊκό ερευνητικό πρόγραμμα για το ρόλο της γυναίκας στην οικονομία η Σταματίκη Αγκότη: «Μια εργάτρια αδυνατούσε να καλύψει τα έξοδα για ίαση του γιου της, ο οποίος έπασχε από σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Η Πειραϊκή- Πατραϊκή ανέλαβε όλα τα έξοδα για τη μεταφορά του παιδιού στο εξωτερικό μαζί με τη μητέρα του». Στις 7 Δεκεμβρίου 1962 το αμερικανικό περιοδικό «Time» φιλοξενεί δηλώσεις του 38χρονου τότε Χριστόφορου Στράτου, γενικού διευθυντή της επιχείρησης και γιου ενός εκ των ιδρυτών της. Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει το εργοστάσιο «πρότυπο» για κάθε ελληνική βιομηχανία που βασίστηκε σε ό,τι είχε να προσφέρει η χώρα σε αφθονία: βαμβάκι και φτηνά εργατικά χέρια. Άλλωστε εκείνη τη χρονιά είχε κέρδη ένα εκατομμύριο δολάρια. «Έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό. Μπορούμε να καλύψουμε το κενό», έλεγε ο Στράτος για το πώς η Ελλάδα μπορεί να ανταγωνιστεί τις βαριές βιομηχανίες του εξωτερικού.

Η ΠΤΩΣΗ. Η παρακμή για την Πειραϊκή- Πατραϊκή αρχίζει τη δεκαετία του ΄80. Το 1981 αγοράζει τις εγκαταστάσεις της εταιρείας V. Deiden στη Δυτική Γερμανία, με στόχο την επικράτησή της στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά. Έχει ήδη επεκταθεί με νέες μονάδες στην Ελλάδα. Κινήσεις που σύμφωνα με τον Σοφοκλή Κολαΐτη, γενικό διευθυντή του Συνδέσμου Βιομηχανιών Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδος έγιναν για να εξυπηρετήσουν κυρίως πολιτικής σκοπιμότητες. Μετά από μεγάλα ανοίγματα και δανεισμό η επιχείρηση δεν μπορεί να κρατηθεί άλλο στα πόδια της. Ο κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας στην Ελλάδα βυθίζεται σε κρίση και το εργοστάσιο περνάει στα χέρια του Δημοσίου. Το 1986 γίνεται μερική μετοχοποίηση των χρεών της εταιρείας. Τέσσερα χρόνια αργότερα νέο πρόγραμμα εξυγίανσης προβλέπει μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας και απολύσεις. Σταματάει τη λειτουργία της το ’92 και κλείνει οριστικά το ΄96. Μηχανήματά της που δεν λεηλατήθηκαν πουλήθηκαν ως σκραπ στον Ασπρόπυργο. Κάποια κομμάτια πουλήθηκαν στην Αργεντινή και άλλα στην Ινδία. Το πλήγμα για την Πάτρα είναι μεγάλο. Σύμφωνα με έρευνα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Δυτικής Ελλάδας σε μια 20ετία (1976- 1996) κλείνουν στην πόλη 20 βιομηχανικές- βιοτεχνικές επιχειρήσεις που απασχολούσαν πάνω από 4.000 εργαζόμενους λίγα χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση και μεγαλύτερο αριθμό νέων. Εκείνη την περίοδο στις μεγάλες επιχειρήσεις που βάζουν λουκέτο συγκαταλέγονται τα ελαστικά Pirelli (530 εργαζόμενοι), η χαρτοποιία του Λαδόπουλου (400 εργαζόμενοι) και η σαπωνοποιία ΒΕΣΟ Α.Ε. (180 εργαζόμενοι).

Σήμερα λειτουργούν στην Πάτρα περίπου 100 βιομηχανικές- βιοτεχνικές επιχειρήσεις με 3.000 εργαζόμενους. Η ανεργία στην πόλη υπολογίζεται στο 25%. Και η βιομηχανική ζώνη όμως στην Ακτή Δυμαίων, απέναντι από το Νότιο Λιμένα είναι κορεσμένη με κουφάρια ερειπωμένων εργοστασίων. Παρά τη λειτουργία του λιμανιού εκπρόσωποι των εργατών και των βιομηχάνων διαμαρτύρονται για την έλλειψη υποδομών. Αν και πύλη προς τη Δύση για εμπορεύματα η Πάτρα δεν διαθέτει ακόμη σύγχρονο και ασφαλές οδικό δίκτυο που να τη συνδέει με την Αθήνα, εμπορικό σιδηρόδρομο και υποδομές για φυσικό αέριο.

(Το παραπάνω ρεπορτάζ δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ στις 23 Μαρτίου 2012)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: