Γιαννης Παπαδοπουλος

Archive for the ‘Σχόλια’ Category

Αντίο…

In Σχόλια on Ιουλίου 26, 2010 at 10:43 πμ


Κάθε αποχωρισμός είναι σαν ένας μικρός θάνατος. Ειδικά όταν δεν ξέρεις πότε -και αν- θα ακολουθήσει η αντάμωση. Φεύγεις με ένα αντίο και αφήνεις πίσω μια ανάμνηση. Πονάει αυτό το αντίο. Ακόμα κι αν ξέρεις από καιρό ότι ζυγώνει. Πονάει γιατί μοιάζει βίαιο, απότομο, άδικο. Πονάει, γιατί όταν το λες καταλαβαίνεις πως παύεις να είσαι κομμάτι της καθημερινότητας κάποιων ανθρώπων. Θα συνεχίσουν τις ζωές τους, χωρίς εσένα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Ο πιο καλός ο μαθητής…

In Σχόλια on Ιουνίου 11, 2010 at 6:02 μμ

Ο Γιώργος ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά. Ή για την ακρίβεια, πολλά βήματα πιο μπροστά. Αγκομαχούσα για να τον φτάσω. Φθονούσα τη σιγουριά του, τις νίκες του, τις επιδόσεις του. Ήθελα να του μοιάσω. Τουλάχιστον μόνο μέσα στο γήπεδο. Γιατί έξω από αυτό, ο Γιώργος ήταν ένας νωθρός, αδιάφορος νέος. Όπως τόσοι άλλοι πρωταθλητές στίβου είχε επιλέξει το βόλεμα από τη διεκδίκηση, την παραίτηση από τη μάχη.

Διαβάστε περισσότερα

Ξεχάσαμε να διεκδικούμε

In Σχόλια on Μαΐου 21, 2010 at 10:07 μμ

Τον άκουγα στο τηλέφωνο και δεν ήξερα τι να του πω. Σε καταλαβαίνω; Κάνε υπομονή; Λυπάμαι; Φρέσκος δικηγόρος. Λαμπρός απόφοιτος με ορεξη για δουλειά. Με μοναδικό του όνειρο να γίνει ανεξάρτητος, να ζήσει. Κανονικά θα νόμιζες ότι οι πόρτες της επιτυχίας είναι ορθάνοιχτες. Ότι οι εργοδότες ερίζουν για το ταλέντο του. Αλλά όπως μου τα έλεγε η πραγματικότητα στην Ελλάδα είναι διαφορετική.

Διαβάστε περισσότερα

Περιμένοντας το πετρέλαιο

In Σχόλια on Μαΐου 14, 2010 at 8:40 μμ

Η πετρελαιοκηλίδα στον Κόλπο του Μεξικού απειλεί τη Νέα Ορλεάνη, μια πόλη που δεν έχει γιατρέψει ακόμα τις πληγές της. (Φωτογραφία: Γιάννης Παπαδόπουλος)

Ο αέρας μύριζε εμετό και σάπια σκουπίδια. Στις ρωγμές του πεζοδρομίου είχαν σκαλώσει αστραφτερές χάντρες, απομεινάρια από το περασμένο καρναβάλι. Ενώ κομμένοι μαγαζάτορες προσπαθούσαν να θέλξουν τους λιγοστούς τουρίστες στα αδειανά μαγαζιά τους. Η οδός Bourbon στη γαλλική συνοικία της Νέας Ορλεάνης θύμιζε αλλοτινές εποχές. Τότε που τα πάντα κάλυπτε η οσμή του θανάτου.

Διαβάστε περισσότερα και δείτε το slideshow

Ζωντανοί μύες, νεκρός νους

In Σχόλια on Μαΐου 7, 2010 at 6:53 μμ

Το σώμα του Τόνι Τζουντ έχει παραλύσει. Όχι όμως και το μυαλό του. (Φωτογραφία: Στιβ Πάικ, The Chronicle Review)

Δεν με άφησε να πάω στο σπίτι του. Όχι γιατί ήθελε να κρυφτεί. Ούτε γιατί φοβόταν τον οίκτο μου. Απλά ζητούσε την ησυχία του. Μου ξεκαθάρισε ότι η συνάντησή μας θα ήταν για τον ίδιο εξαιρετικά επώδυνη. Δεν είναι εύκολο πράγμα να συνομιλείς για ώρες με έναν άγνωστο όταν είσαι δέσμιος σε μια αναπηρική καρέκλα, καταδικασμένος σαν σύγχρονος Προμηθέας να παρακολουθείς κάθε μέρα το τέλος σου. Όταν το μόνο που σου απέμεινε είναι ένα μυαλό φυλακισμένο σε ένα άψυχο σώμα.

Διαβάστε περισσότερα